เสิ่นชิงหลีจึงหันไปมองตี้จิ้นทันที "ท่านจวิ้น?"
แม้จะเพิ่งเหาะขึ้นสวรรค์ แต่นางไม่ลืมว่าฉินซู่หนี่และเสากวานอู่เคยบอกว่าจะไปฟ้องท่านจวิ้น
ฟังจากน้ำคำของพวกเขา ท่านจวิ้นน่าจะเป็นผู้สูงสุดแห่งตำหนักเทวะ อย่างน้อยก็เป็นผู้ดูแลกฎเกณฑ์
ก็...
อาจิ่นคือท่านจวิ้น?
เสิ่นชิงหลีหันไปมองจงหมิงหลาน คิดว่านางคงจำผิด
และตี้จิ้นก็ปฏิเสธว่า "ข้าไม่ใช่"
เสิ่นชิงหลีจึงยิ่งแน่ใจ "ท่านแม่จำผิดแล้ว"
"ก็มิได้ผิดทั้งหมด" ตี้จิ้นกล่าว
เสิ่นชิงหลีมองเขาอย่างฉงน จงหมิงหลานไม่ปริปาก รอให้เขาพูดต่อ
"ข้าเป็น... บุตรชายของเขา?" ตี้จิ้นยื่นมือ แสงห้าสีเปล่งออกจากปลายนิ้ว
แสงนั้น กลิ่นอายนั้น คล้ายผลฝูซางแต่ก็แตกต่างอย่างมาก ราวกับบริสุทธิ์กว่า
"กุเรื่อง" จงหมิงหลานไม่เชื่อเลย "ข้าอยู่ในตำหนักเทวะมานับล้านปี ไม่เคยได้ยินว่าท่านจวิ้นมีภรรยาและบุตร"
ตี้จิ้นทำหน้าใสซื่อ "ท่านก็มีสวามีและบุตรสาวมิใช่หรือ?"
จงหมิงหลาน: "..."
"เจ้าพูดดี ๆ หน่อย!" เสิ่นคว่อก็ปวดหัว จะโยงมาถึงเขาทำไม?
"ข้าไม่ได้พูดผิด" ตี้จิ้นมองพ่อตาผู้มีบ่ากว้างเอวคอด รูปงามราวเซียน แล้วมองแม่ยายผู้ถือทวนยาว องอาจผึ่งผาย ใครเป็นผู้ใดก็เห็นชัดมิใช่หรือ?
อย่าว่าแต่เขาเลย เจ้าเจี๊ยบดำที่พูดไม่เป็นยังกระพือปีกเล็ก ๆ ปรบมือแล้ว!
"ป้าบ ๆ ๆ~"
มันสนุกสนานร่าเริง ไก่ตัวเดียวสร้างบรรยากาศครึกครื้นได้ราวกับผู้ชม
เสิ่นคว่อนวดขมับ จงหมิงหลานอ้ำอึ้งแล้วอ้ำอึ้งอีก แต่ก็เถียงไม่ออก