ภายในคุกใต้ดินของตำหนักเต้า
สถานที่ซึ่งควรคุมขังโหลวกวานเสวี่ย
นางกลับยังอยู่...
"ไม่ถูกต้อง"
ไท่จินกวาดพลังแสงขาวใส่โหลวกวานเสวี่ย
"โหลวกวานเสวี่ย" ใต้โซ่ตรวนพลันสลายกลายเป็นควันสีเขียว
ต่อจากนั้น ซีหวังหมู่ก็ปรากฏกายขึ้น นางจ้องมองควันเขียวนั้น!
"ซีหวังหมู่ คนไม่อยู่แล้ว" น้ำเสียงไท่จินเคร่งขรึม
เขาไม่สงสัยซีหวังหมู่ แต่เพราะเป็นเช่นนั้น สถานการณ์จึงร้ายแรงกว่า
ในฐานะผู้จัดการลาดตระเวนตำหนักเต้า เขาได้เพิ่มการระวังป้องกันแล้ว แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติ
"ตรวจสอบทุกคนที่เข้าออกและผู้สัมผัส" ซีหวังหมู่ออกคำสั่งแล้วหันมามองเสิ่นชิงหลี
เสิ่นชิงหลีก็กำลังมองนางเช่นกัน ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร ไท่จินรู้สึกว่าบรรยากาศไม่ดี จึงรีบพูดว่า "อาจารย์น้อย ซีหวังหมู่ไม่มีทางรู้เรื่องนี้แน่"
"ฝ่าบาท เรากลับกันก่อนดีหรือไม่?" จินอูเอ่ยขึ้น เขากลัวว่าเสิ่นชิงหลีจะแข็งข้อ! ร่างกายของนางรับไม่ไหว
เสิ่นชิงหลีมองเขาแล้วพยักหน้า "ดี"
จินอูแอบถอนหายใจโล่งอก เขาเป็นห่วงจริง ๆ!
เมื่อกลับถึงตำหนักหงส์เพลิง เสิ่นชิงหลีกล่าวว่า "คนจากคุนหลุนกลับไปหมดแล้วหรือ?"
"ยังเลย ต่างก็รอข่าวจากเจ้า" จินอูบอก "ก่อนที่เจตจำนงของเจ้าจะปลอดภัย พวกเขาล้วนไม่ยอมกลับ"
เสิ่นชิงหลีขมวดคิ้วอีกครั้ง "ไม่มีใครกลับไปเลยสักคน? แล้วตอนนี้ที่คุนหลุนใครเป็นผู้ดูแล มีใครส่งข่าวไปทางนั้นหรือไม่?"
"น้องเล็กกังวลว่าโหลวกวานเสวี่ยจะกลับไปก่อเรื่องที่คุนหลุนใช่หรือไม่?" เสิ่นชิงถงถาม