ณ ยอดสูงสุดแห่งคุนหลุน
โหลวกวานเสวี่ยอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย!
นางแหงนมองดอกไม้ที่เบ่งบานในความว่างเปล่า ดั่งผลึกน้ำแข็งนั้น
“โทษข้าไม่ได้นะ”
โหลวกวานเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น ทว่าฝีเท้าที่ก้าวออกไปกลับหนักแน่นยิ่งนัก
ก็จริงอยู่แล้ว ในเมื่อไม่ได้ครอบครอง ก็ทำลายเสีย!
ก้าวแล้วก้าวเล่า เมื่อใกล้ถึงจุดที่ถูกดีดกระเด็นไปคราวก่อน นางก็ชะงักเล็กน้อย
ในห้วงความทรงจำ ปรากฏภาพของผู้ที่พานางออกจากคุกตำหนักเต้าขึ้นมา
นางมองไม่เห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดเจน เพราะถูกชายผ้าคลุมปิดบังไว้ครึ่งหนึ่ง……
“เหตุใดต้องช่วยข้า?” โหลวกวานเสวี่ยจำได้ว่าตนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เจ้าอยากให้เทพองค์ราชันคุนหลุนตาย มิใช่หรือ”
ไม่ใช่ประโยคคำถามอีกแล้ว! ชัดเจนว่า สิ่งที่โหลวกวานเสวี่ยเคยทำ อีกฝ่ายรู้ดี
โหลวกวานเสวี่ยก็ตระหนักได้เช่นกัน “หมายความว่าอย่างไร ต้องการให้ข้าทำอะไรหรือไม่?”
“ยังนับว่าฉลาดอยู่บ้าง”
โหลวกวานเสวี่ยเห็นอีกฝ่ายยื่นขวดกระเบื้องให้ นางคือขวดที่กำลังถืออยู่ในมือตอนนี้
“สาดลงบนต้นกำเนิดของเขา เขาต้องตายแน่”
โหลวกวานเสวี่ยจำได้ว่าตอนนั้นนางไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ ไม่ใช่เพราะไม่อยากได้ แต่เพราะไม่อาจทำได้
“ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่มีทางเข้าใกล้ต้นกำเนิดของเขาได้เลย เจ้าหาคนผิดแล้ว”
“เจ้าทำได้ พวกเราจะช่วยเจ้า”
“ช่วยอย่างไร?”
โหลวกวานเสวี่ยจำได้ว่าอีกฝ่ายไม่ตอบเลย เพียงทิ้งขวดยาไว้ให้เท่านั้น
แล้วนางก็กลับมายังคุนหลุน และขึ้นสู่ยอดสูงสุดแห่งคุนหลุนได้อย่างราบรื่น