“อาหลี”
เสิ่นคว่อยื่นมือออกไป...
ฝ่ามือขาวผ่องประหนึ่งหยกกุมลงมา
ประคองเสิ่นชิงหลีที่อยู่บนตัวเสี่ยวไป๋ขึ้นมา
“หมิงหลาน”
เขายื่นมืออีกข้างไปหาจงหมิงหลาน
จักรพรรดินีหงส์เพลิงที่ยังมิได้ถอนร่างเทพยักษ์ บัดนี้ยังคงประทับอยู่ทางทิศตะวันตก!
ในสายตาของผู้คนทั่วหล้า นางสมกับสมญาเทพสงครามสตรีอันดับหนึ่งแห่งตำหนักเทวะอย่างแท้จริง
นางมองมือที่เสิ่นคว่อยื่นมา แล้วคว้าไว้แน่น!
หัวใจที่แขวนค้างของเสิ่นคว่อค่อย ๆ สงบลง
ทว่าจงหมิงหลานกลับโน้มตัวเข้าไป มองเสิ่นชิงหลีบนมืออีกข้างของเขา
“หลับแล้วหรือ?”
“อืม”
เสิ่นชิงหลีหลับไปแล้วจริง ๆ
หลังส่งนางให้มารดา นางก็ผล็อยหลับไป
ทนไม่ไหวแล้ว ทนไม่ไหวจริง ๆ
ยามนี้นางขดตัวอยู่กลางฝ่ามือของเสิ่นคว่อ หลับสนิทกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
จงหมิงหลานสงสารจับใจ “เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น”
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าถูกพิษ น้อยน่ารักก็คงไม่ต้องเหนื่อยถึงเพียงนี้
“โทษข้าเอง”
เสิ่นคว่อปล่อยพลังบริสุทธิ์สายแล้วสายเล่า แทรกซึมเข้าสู่ร่างของเสิ่นชิงหลี
“หืม?”
เสิ่นคว่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป?”
จงหมิงหลานกระวนกระวายขึ้นมา
เสิ่นคว่อตรวจดูอย่างละเอียด
จากนั้นจงหมิงหลานก็เห็นเกล็ดเกราะสีดำผืนหนึ่งปรากฏเลือนรางอยู่บนอกของเสิ่นชิงหลี
“นี่คือ...”
“เกราะคุ้มใจที่เจ้าหน้าด้านนั่นหลอมขึ้น”
เสิ่นคว่อยังคงขุ่นเคืองเรื่องที่ตี้จิ้นพาบุตรสาวของเขาหนีไป ก่อนที่เขาจะกลับคืนสู่ตำแหน่ง
ยังจะเรียกกันว่าพี่น้องอีก!
เอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน!
เจ้าคนแก่...
“เสี่ยวตี้จิ้นหรือ?”
จงหมิงหลานสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของตี้จิ้นจากเกล็ดนั้น
“เขาไม่ใช่เด็กเสียหน่อย”