“อ๊าด้า!”
จิ่วหลีตั้งรับไว้ก่อนแล้ว!
เท้าใหญ่ที่ขยายขึ้นในพริบตากระแทกเข้าใส่ทันที!
“เจ้าแมวน้อย ยังเด็กเกินไป”
ตี้เอ้อยกมือทองคำขึ้นปัดเท้าของจิ่วหลีออกไป
“ไสหัวไป!”
ซีหวังหมู่เผยร่างแท้ เสือดาวดุร้ายอันน่าสะพรึงพุ่งเข้าใส่ จนมิติปริแตก
“วัชระคทา!”
มือทองคำของตี้เอ้อเปล่งประกาย วัชระคทาพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ค้ำยันซีหวังหมู่ไว้
วัชระคทาที่กางออกนั้นราวกับกระบองสวรรค์ ฉายแสงสีทองปกคลุมเสิ่นชิงหลีไว้
“อาหลี!” จิ่วหลีร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ คราวนี้
ตี้เอ้อกล่าวว่า “เทียนอี้ ยังไม่รีบผ่าม่านพลังอีก!”
เทียนอี้ที่เมื่อครู่ถูกซ้อมจนกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น พลันรวมร่างกลับเป็นหนึ่งเดียวอย่างรวดเร็ว
“ไป!”
เทียนอี้เรียกสมบัติศักดิ์สิทธิ์ ตะปูวัชระ ออกมาเช่นกัน ภาพพุทธะพิโรธฉีกกรงขังทั้งสี่ด้านเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา
“อย่าหวัง!”
ไท่จินเทียนจวิ้นกระตุ้นเทวโองการ พลางสำแดงเทวลักษณ์! มือยักษ์คว้าตะปูวัชระไว้
“หึ”
ตี้เอ้อหัวเราะ
“สลับฟ้าพลิกตะวัน”
สิ้นเสียงตี้เอ้อ วัชระที่ปกคลุมเสิ่นชิงหลีก็หดหายไปทันที!
เสิ่นชิงหลีที่นั่งขัดสมาธิอยู่พลันหายวับไป
“อาจารย์น้อย!”
เหล่าเทพอุทานด้วยความตกใจ!
“ไปแล้ว”
เทียนอี้หลบหนีตามไปติด ๆ
“พวกเจ้านี่นะ ยังอ่อนหัดเกินไป”
“มาเข้าร่วมสำนักสวรรค์ปฐพีฝ่ายประจิมของข้าเสียเถิด”
“สำนักข้าช่วยให้พวกเจ้าฟื้นฟูพลังได้อย่างแน่นอน!”
เทียนอี้หลบหนีไปพลาง ยังไม่วายทิ้งคำพูดหว่านล้อมแย่งชิงคนไปด้วย
หากตำหนักเต้าอยู่ในยุครุ่งเรือง พวกเขาคงไม่กล้ากำเริบเสิบสานเช่นนี้จริง ๆ!
แต่ตอนนี้มีเพียงซีหวังหมู่คนเดียวที่พอสู้ได้ จะรั้งเขากับตี้เอ้อไว้ได้อย่างไร?