ในห้วงฝัน เสิ่นชิงหลีรู้สึกอบอุ่นและสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แม้กระทั่งช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด ก่อนที่ตี้จิ่นจะปรากฏตัว ก็มีเพียงตอนที่นางอยู่กับบิดาตามลำพังเท่านั้น
ไม่เคยมีช่วงเวลาที่ทั้งพ่อและแม่อยู่พร้อมหน้า แล้วมอบความอบอุ่นให้กันได้เลย เพราะจ้าวเยว่เข้มงวดกับนางมาโดยตลอด จนแทบจะกลายเป็นความโหดร้าย
“ท่านแม่~”
ในความฝันก่อนหน้านี้ เสิ่นชิงหลีเคยจินตนาการถึงช่วงเวลาที่จ้าวเยว่ดีกับนางอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างนั้น แม้ในความฝัน จ้าวเยว่ก็ทำได้มากที่สุดเพียงลูบศีรษะนาง
สำหรับเสิ่นชิงหลีในตอนนั้น แค่นี้ก็นับว่าอบอุ่นมากแล้ว
ตลอดหลายปีที่ถูกไล่ล่า นางเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนว่า หากจ้าวเยว่ลูบศีรษะนาง แล้วบอกว่าสิ่งเลวร้ายทั้งหลายผ่านพ้นไปแล้ว จะดีเพียงใด
แต่ก็ไม่มีวันนั้น
สิ่งที่นางรอคอยกลับเป็นการชำระล้างของจ้าวเยว่
เพราะฉะนั้น หลังจากกลับชาติมาเกิดใหม่ นางจึงไม่คาดหวังสิ่งใดจากความรู้สึกของผู้คนอีกแล้ว
นางคิดเพียงจะทำให้ตนแข็งแกร่งขึ้น ออกจากสำนักปี้ยวี่ ออกห่างจากคนเหล่านั้น! แข็งแกร่งจนไม่มีผู้ใดทำร้ายนางได้อีก
แต่เพียงมีบางสิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทุกอย่างกลับพลิกผัน...
“ท่านพ่อ”
ท่านพ่อมาแล้ว
อาจิ่นก็มาแล้ว
แม้แต่ “ท่านแม่” ที่นางทอดทิ้งไปนานแล้ว ก็กลับมาอยู่ตรงนี้ด้วย
คราวนี้ มารดาในความฝันไม่ได้มีรูปลักษณ์เหมือนจ้าวเยว่ แต่เป็นจงหมิงหลานตัวจริง
นางทั้งแข็งแกร่งและอ่อนโยน ทั้งองอาจและละเอียดอ่อน
นางจะไม่บอกว่าตนเป็นจักรพรรดินี จึงต้องคำนึงถึงภาพรวม ไม่อาจเอาแต่คิดถึงบุตรสาวอย่างนางเพียงคนเดียว
นางจะไม่บอกว่าตนเป็นเทพสงคราม ต้องปกป้องตำหนักเทวะทั้งภายในและภายนอก ไม่อาจคุ้มครองบุตรสาวอย่างนางเพียงคนเดียว