พร้อมกับเสียงนั้น พายุพลังมังกรเทพอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น!
“โฮก——”
เสียงคำรามของอิ้งหลงแห่งยุคบรรพกาลสะเทือนเลื่อนลั่น แหวกหินทะลวงเมฆ!
ทันทีที่เสียงดังขึ้น มันถึงกับมีพลังสะกดมิติให้หยุดนิ่ง!
โหลวกวานเสวี่ยเห็นกับตาว่าตนสาดพิษออกไปแล้ว ทว่าพิษสีเขียวคล้ำกลับไม่ร่วงลงมา!
เพราะมันถูกสะกดไว้ โหลวกวานเสวี่ยเองก็ถูกสะกดไว้เช่นกัน!
แม้จะเพียงชั่วพริบตา แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว แค่นั้นก็เพียงพอ
เสิ่นชิงหลีปรากฏกายตรงหน้าโหลวกวานเสวี่ยในพริบตา กรงเล็บของอิ้งหลงแห่งยุคบรรพกาลตะปบฉีกร่างนางกระเด็นไป!
ค่ายอาคมสีทองแดงกลุ่มหนึ่งแผ่ออกจากมือเสิ่นชิงหลี ครอบพิษเหล่านั้นไว้ ก่อนเผาผลาญทันที
เปลวเทพอัคคีของหงส์เพลิงเผาผลาญได้ทุกสิ่ง! ทว่าจิ่วหลีกลับห้ามไว้ “อาหลี อย่าเพิ่งเผา! ยกให้เสี่ยวอิงก่อน”
คราวนี้มันไม่ได้ทำตัวเป็นมารร้าย กลับทำหน้าที่พี่ชายแสนดีจริง ๆ จิ่วยิงอ้าปากกลืนพิษที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในค่ายอาคมเพลิงเทพจนหมด ดวงตาเป็นประกายวาว “ของดีนี่!”
“มันเป็นของบ้าอะไรกัน?” เสิ่นชิงหลีถาม
ส่วนโหลวกวานเสวี่ยนั้น ไม่ต้องรอให้นางสั่ง เสี่ยวไป๋ก็ใช้ฤทธิ์เทวะมัดนางไว้แล้ว
ปากเหม็น ๆ ของนางยังถูกเสี่ยวไป๋ผนึกไว้อีกด้วย! ของสกปรกนี่ถึงกับกล้ามาหาเรื่องอดีตเจ้านายของมัน!
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” จิ่วยิงจุ๊บปากพลางมองโหลวกวานเสวี่ยอย่างยังไม่หายอยาก “เจ้ายังมีอีกหรือไม่?”
“อื้อ ๆ” โหลวกวานเสวี่ยพูดไม่ได้เลย
“จะถามทำไม เจ้าไม่รู้จักค้นตัวหรือ?” จิ่วหลอกลอกตา “โง่สิ้นดี”