เสียงหนึ่งดังขึ้น ฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง อีกทั้งยังแยกไม่ออกว่ามีอายุเท่าใด
“เสิ่นชิงหลี” เขาเอ่ย
จิ่วหลีโอบกอดเสิ่นชิงหลีไว้แน่น ดวงตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน นี่คือสัญญาณก่อนเข้าสู่สภาวะต่อสู้ของมัน!
เสิ่นชิงหลีกลับลูบแผ่นหลังให้มัน ลูบขนอย่างอ่อนโยน ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ไม่เป็นไร เขาไม่ได้มาฆ่าข้า”
“เจ้ามั่นใจนักนะ” เสียงนั้นคล้ายหัวเราะ
“พูดมาเถิด ต้องการอะไรถึงจะยอมมอบยาถอนพิษให้ข้า”
“เจ้าฉลาดจริง ๆ”
เสิ่นชิงหลีไม่คิดเช่นนั้น บิดาของนางเพิ่งเกิดเรื่อง เจ้าหมอนี่ก็ตามมาดักนางทันที แค่มีสมองก็ย่อมคิดออกแล้วมิใช่หรือว่าเรื่องทั้งสองเกี่ยวข้องกัน?
“ขอเพียงเจ้าเข้าร่วมสำนักสวรรค์ปฐพี ก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกัน พวกเราย่อมถอนพิษให้บิดาของเจ้า”
“ซ่อนหัวซ่อนหางเช่นนี้ จะให้เชื่อถือได้อย่างไร” เสิ่นชิงหลีตอบ
ท่ามกลางแสงเรืองรองอันมืดสลัว ร่างหนึ่งก้าวออกมาจริง ๆ เขาสวมเสื้อคลุมมีหมวก!
รูปร่างของเขาคล้ายกับคนที่พบปะกับโหลวกวานเสวี่ยในภาพฉายที่ไท่จินเคยให้นางดู
เมื่อคนผู้นั้นปรากฏตัว เสียงของเขาก็ชัดเจนขึ้น “เสิ่นชิงหลี น้องชายของเจ้าก็อยู่ในสำนักสวรรค์ปฐพี ขอเพียงเจ้าตกลง ครอบครัวของเจ้าก็จะได้อยู่พร้อมหน้ากันทันที”
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ!
อาจิ่นถูกพวกเขาจับตัวไป!
แต่เสิ่นชิงหลีกลับถามด้วยท่าทีคล้ายสงสัย “น้องชายของข้าหรือ?”
“เสิ่นจิ้น จำไม่ได้แล้วหรือ? เขาคือท่านซื่อจวินของพวกเรา”
“ในเมื่อเป็นท่านซื่อจวินของพวกเจ้า แล้วเหตุใดถึงทำกับครอบครัวของเขาเช่นนี้?”
“ท่านซื่อจวินยังเยาว์วัย ทั้งยังเคยอาศัยอยู่กับพวกเจ้า เพื่อไม่ให้จิตใจแห่งพุทธะของเขาแปดเปื้อน พวกเราย่อมไม่ให้เขารู้ว่ากำลังทำอะไรกับพวกเจ้า” ผู้มาเยือนกล่าว กลับเผยข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมาไม่น้อย!