แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน เส้นทางมิติที่มุ่งสู่คุนหลุนก็เปิดออก
แน่นอนว่า เสากวานอู่ก็ได้รับคำสั่ง ให้รีบไปคุนหลุนทันที!
“มิใช่ให้ข้าหาภูตเฒ่าคุนซานหรอกหรือ? นี่กลับให้ข้าไปคุนหลุนอีก นางคิดว่าข้าว่างมากหรือ?”
เสากวานอู่ที่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเพิ่งกลับมานั่งที่ตำหนักเสวียนอู่ ข่าวจากโหลวกวานเสวี่ยก็ส่งมาถึง โดยไม่บอกว่าต้องการสิ่งใด
แต่พอนึกขึ้นได้ว่า ในบรรดาสี่เทพวิญญาณ พลังของเขาตอนนี้รั้งท้ายสุด...
อดทนไว้!
เสากวานอู่ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปคุนหลุนซึ่งอยู่ในตำหนักเหนือของตำหนักเทวะเช่นกัน ด้วยพลังที่ยังไม่ร่วงจากเทวภาวะ เขายังสามารถฉีกมิติไปถึงตีนเขาคุนหลุนได้ในพริบตา
แต่จะเข้าสู่เทือกเขาโดยตรง ย่อมเป็นไปไม่ได้
มิติของเทือกเขาคุนหลุนมั่นคงเป็นพิเศษ ต่อให้เทพองค์ราชันคุนหลุนจะสิ้นแล้ว สถานที่นี้ก็ยังเป็นแดนต้องห้ามของเทพองค์อื่น
และเพื่อแสดงความเคารพต่อเทพองค์ราชันคุนหลุน ในหมู่เทพทั้งหลาย แม้ผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งพอจะฉีกมิติที่นี่ได้ ก็จะไม่ทำเช่นนั้นโดยพลการ มิเช่นนั้นจะกลายเป็นเป้าโจมตี ถูกประณามไปทั่ว
เพราะคือเทพองค์ราชันคุนหลุน เทวะขั้นปฐมภูมิของแดนเทวะองค์ใดเล่าที่ไม่เคยได้รับบุญคุณจากเขา?
แม้แต่เสากวานอู่ก็เคยได้รับการรักษา ดังนั้นก่อนหน้านี้ เขาจึงตั้งใจปล่อยภูตเฒ่าคุนซานไป
“เฮ้อ”
เสากวานอู่แหงนมองเทือกเขาคุนหลุนแล้วถอนหายใจเบาๆ
หากเป็นไปได้ เขาเองก็ไม่อยากลำบากภูตเฒ่าคุนซาน แต่นี่จนปัญญามิใช่หรือ?
“เทพบดี เชิญ”
เสียงของโหลวกวานเสวี่ยดังผ่านการส่งจิตมา