เสากวานอู่ก็ไม่ใช่คนซื่อตรงอะไร
เขาได้หลบซ่อนตัวแล้ว สมองอาจจะไม่ค่อยดีนัก แต่ความระมัดระวังขั้นสุดย่อมเป็นที่หนึ่ง
ภูตเฒ่าคุนซานตายไปเช่นนี้ เขารู้สึกไม่สบายใจ กระทั่งรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งมองมาจากด้านหลัง
อันที่จริง "ย่อม" มีอยู่จริง เสิ่นคว่อเฝ้ามองทางนี้มาตลอด ต่อให้ยังไม่ได้กลับสู่บัลลังก์เทวะ แต่ในชั่วขณะนี้ เขากลับราวกับเห็นใบหน้าแก่ที่คุ้นเคย
"ท่านพ่อ เป็นอะไรไป?"
เสิ่นชิงหลีถามด้วยความเป็นห่วง นางเห็นสีหน้าบิดาไม่ดีนัก
เสิ่นคว่อจึงดึงสายตากลับมา ความเยือกเย็นเหินห่างในแววตาแทบจะล้นทะลักออกมา
ใจเสิ่นชิงหลีกระตุกวูบ แต่เมื่อสบตากัน กลับพบว่านางคิดมากไปเอง
แววตาที่เสิ่นคว่อมองนางคืนสู่ความอ่อนโยน "อาหลี กระดูกนั่นให้ข้าได้แล้ว"
"นึกออกแล้วหรือ?" ตี้จิ้นถาม
เสิ่นคว่อมองเขา แววตาล้ำลึก "อืม"
"ดีเลย ข้ายังช่วยเจ้าอีกแรงได้พอดี"
"ไหวหรือ?" เสิ่นคว่อขมวดคิ้ว "เจ้าจะไม่แตกหรือ?"
"พวกท่านคุยรหัสอะไรกัน?" เสิ่นชิงหลีแทรกถาม แต่ละคำนางฟังเข้าใจ แต่พอรวมกันกลับไม่ค่อยเข้าใจนัก
"ท่านพ่อคิดออกแล้วว่าตอนนั้นรับข้ามาได้อย่างไร" ตี้จิ้นตอบตรงไปตรงมา ตามจริงแล้ว หากเสิ่นชิงหลีถาม เขาจะตอบตามความจริงเสมอ
"ท่านพ่อ?"
เสิ่นชิงหลีมองบิดาอีกครั้ง พลางก็หยิบกระดูกนั่นออกมา
สุกใสดั่งหยก จงหมิงหลานตระหนักขึ้นมาโดยพลัน "นี่คือกระดูกของท่าน?"
น่าจะนึกได้ตั้งนานแล้ว! ว่ากันว่าเทพองค์ราชันคุนหลุนมีกายเยี่ยงน้ำแข็ง กระดูกดุจหยกขาว...