ทั่วทั้งเขาหลิ่งชิวเหมือนจะแยกออกจากกัน เกิดเสียง “ครืด” สะเทือนหูดังลั่น
“อาหลี!”
เสียงของจงหมิงหลานดังแทรกเข้ามาในจังหวะนี้!
เปี่ยมด้วยความร้อนรน ห่วงใย และไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น
เกือบจะในเวลาเดียวกัน——
“อี้!”
นกฮูกประหลาดที่แยกตัวแล้วกลับยังไม่ตาย!
มันกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พุ่งออกมาเป็นสองซีก ตรงเข้าฉีกกระชากเสิ่นชิงหลีที่กำลังหมดแรง
“น้อยน่ารัก!”
จงหมิงหลานตาแทบแตก!
ตราเทพหงส์เพลิงกลางหน้าผากเปล่งประกายเจิดจ้า!
“สลับ!”
นางใช้พลังสายเลือดในพริบตาพาตัวเองและเสิ่นชิงหลีสลับตำแหน่งกัน
“เรียก!”
เพลิงเทพหงส์เพลิงลุกโชติช่วง เผาผลาญต้านทานการตอบโต้ครั้งสุดท้ายของนกฮูกประหลาดอย่างทรงพลัง
“อี้!”
นกฮูกประหลาดจ้องเขม็งไปที่จงหมิงหลานด้วยความอาฆาต สี่ตาบิดเบี้ยวเกิดริ้วรอยพิกล
จงหมิงหลานรู้สึกวาบที่หน้าผาก รู้แจ้งว่าปีศาจร้ายตนนี้กำลังจะสาปแช่งบรรพกาลใส่นาง
หากอยู่ในช่วงพลังเต็มเปี่ยม นางอาจจะพอต้านทานได้สักหน่อย! แต่ก่อนหน้านี้นางต่อสู้ถึงตายกับเทพบดีสามวิญญาณ สูญเสียแหล่งเทวะไปไม่น้อย ยังฟื้นคืนไม่เต็มที่ เกรงว่าคงต้องดับสูญอยู่ที่นี่แล้ว
แต่นางกลับรู้สึกโชคดี โชคดีที่นางมาแล้ว
มิเช่นนั้น น้อยน่ารักต้องตายแน่
เพียงแต่นางโชคดีแล้ว เสิ่นชิงหลีกลับตื่นตระหนก!
เสิ่นชิงหลีเพิ่งรู้ตัวว่าถูก “เคลื่อนย้าย” มา แต่นางไม่อาจ “เคลื่อนย้าย” ตัวเองกลับไปได้
และนางยังสัมผัสได้ว่า คำสาปมรณะของปีศาจร้ายตนนี้ไม่ธรรมดาเลย ร้อนใจจนตะโกนสุดเสียง “แม่! หลบเร็ว!”
จงหมิงหลานได้ยินคำว่า “แม่” แล้ว แต่นางไม่อาจหลบได้