“ไปเถอะ” เสากวานอู่คิดไม่ตก แต่ก็รู้ว่าถามอะไรไปก็คงไม่ได้ความ จึงโบกมือให้ฉินปี้เหลียนถอยออกไป
ทว่าเมื่อกลับถึงตำหนักนอนของตน ฉินปี้เหลียนก็ค้นพบในไม่ช้าว่า นางไม่สามารถปลุกพลังได้! ไม่ว่านางจะพยายามเพียงใด ก็ไร้ผล
“เหตุใด?” ฉินปี้เหลียนไม่เข้าใจ!
ครู่ใหญ่ต่อมา...
นางจึงได้คิดขึ้นได้ “หรือว่า... เสิ่นชิงหลี?”
นางมองสองมือของตนอย่างไม่อยากเชื่อ สิ่งที่ฉินซู่หนี่ทำลงไปนั้น นางรู้ดีแก่ใจ!
ดังนั้นหากมองจากมุมหนึ่ง นางกับเสิ่นชิงหลีจึงเป็นพี่น้องกันจริง ๆ! ทั้งคู่ “สายเลือดเชื่อมโยงถึงกัน”
“ไม่จริง ไม่มีทาง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้...” ฉินปี้เหลียนไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่ตนคาดเดา นางปรับสภาพจิตใจอีกครั้ง พยายามปลุกพลังสายเลือดเทวะ
ทว่าผลลัพธ์ก็คือไร้ผลเช่นเดิม!
“บุปผาเซียนแห่งการสรรค์สร้าง...”
ฉินปี้เหลียนผู้สิ้นหวังพลันนึกถึงบทสนทนาที่แอบได้ยินก่อนหน้านี้
แต่บุปผาเซียนแห่งการสรรค์สร้าง แม้แต่เขาคุนหลุน ล้วนเป็นของเสิ่นชิงหลี
เพียงแต่ เสิ่นชิงหลีในยามนี้ยังไม่รู้ว่าตนคือทายาทเทพเจ้าชั้นสองอย่างแท้จริง
เพราะแม้แต่เสิ่นคว่อก็ยังไม่รู้ถึงสถานะของตนเองเลยสักนิด...
ยามนี้ เขาเกือบถูกย่างสุกแล้ว
“ที่นี่ที่ใด?”
เสิ่นคว่อเร่งกลิ่นอายเทพอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังรู้สึกร้อน
ตำหนักเทวะทิศใต้ ร้อนรกร้างถึงเพียงนี้เชียว?
เขามองไปทางตี้จิ้น รู้สึกตลอดว่าสถานที่นี้ไม่ชอบมาพากล
ตี้จิ้นเก้อเขิน “ข้าเองก็ไม่ทราบ...”
“เจ้าไม่รู้?” จิ่วหลีตวาดวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบ “เมี้ยว” ออกมาเสียงหนึ่ง