สิ้นเสียง!
ผ่าสวรรค์!
ร่างอิ่งหลงแห่งยุคบรรพกาลที่แข็งแกร่ง ตัวมันเองเต็มไปด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์ขั้นต้น
เซียนชั้นต่ำต้อย จะต้านทานการโจมตีของมันได้อย่างไร?
ย่อมต้านทานไม่ทันด้วยซ้ำ ก็แตกสลายเป็นเสี่ยง วิญญาณสูญสลาย
ส่วนแส้ปัดฝุ่นของนาง เสิ่นชิงหลีกวักมือรับ หล่นลงในอุ้งมือนาง
"อยากเก็บไว้?" ตี้จิ้นถาม
"เสี่ยวไป๋ไม่ย่อยสลายเลย แข็งใช้ได้"
"โฮก?" เสี่ยวไป๋ไม่ยอม มันเก็บไว้ให้เจ้านายโดยเฉพาะเลยนะ?
มันกลืนของของเจ้านายไปมากมาย? ที่ไหนจะทำลายสมบัติพวกนี้ได้ ต้องเก็บไว้อย่างดีสิ โฮก~
"พอแล้ว เสี่ยวไป๋ดี" เสิ่นชิงหลีฟังคำอธิบายของมันเข้าใจ ลูบหัวใหญ่ที่มันหันมา
อิ่งหลงแห่งยุคบรรพกาลที่เกรียงไกรจึงเชิดหน้าอย่างหยิ่งยโส นัยน์ตาสีทองเย็นเยียบเพ่งไปยังเซียนหนุ่มบนสวรรค์ที่ถือตราเทพเสวียนอู่ จู๋ไจ่
เพียงแวบเดียว!
อานุภาพมังกรโบราณ ทำเอาจู๋ไจ่มือสั่น
แต่เขาก็ยังถือตราเทพเสวียนอู่! มันช่วยต้านอานุภาพมังกรได้ไม่น้อย
"เจ้ามังกรชั่ว! เจ้าไม่เห็นหรือ นี่คือตราเทพเสวียนอู่! ยังไม่รีบหลีกทางอีก!" จู๋ไจ่ขู่ตะคอกด้วยท่าทีฮึกเหิมแต่ใจหวาด
ยามนี้ ร่างมังกรของอิ่งหลงแห่งยุคบรรพกาลใหญ่โตเกินไป ทุกคนและเซียนล้วนจับจ้องที่ร่างมังกร ไม่สังเกตเห็นเสิ่นชิงหลีและตี้จิ้นบนหลังมังกรเลย
อานุภาพมังกรหาที่สุดมิได้ ทุกคนรู้สึกว่าตนราวกับฝุ่นละออง ถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ แตกสลาย!