หนึ่งเดือนหลังจากเหล่ารุ่นเยาว์เข้าสู่แดนบรรพชนสกุลเสิ่น ภายในโถงใหญ่ของจวนสกุลเสิ่น ผู้กุมอำนาจจากทุกฝ่ายรวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ไม่มีใครเอ่ยปาก
ผู้คนที่นี่แม้ไม่ได้ยินการด่าทอระหว่างนีสตรีหงส์เพลิงกับมหาราชันย์เสวียนอู่ แต่——
พวกเขาล้วนเห็นม้วนสารสีชาดที่คลี่ออกเหนือจวนสกุลเสิ่นก่อนหน้านี้ ทั้งยังได้ยินเสียงคำรามกึกก้องแห่งเทพหงส์เพลิง
แน่นอนว่าการเคลื่อนไหวของสามเซียนทูตจากตำหนักเสวียนอู่ พวกเขาก็เห็น เพียงแต่ไม่รู้ว่าเวลานี้สามเซียนทูตนั้นเป็นเช่นไรบ้าง?
นี่คือคำถามที่หลิ่วหยวนหงใคร่รู้ที่สุด แต่เขาไม่กล้าถาม ได้แต่เลี่ยงประเด็นทำลายความเงียบว่า "ความจริงก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ก็มีพวกไม่รู้จักที่ตายมาเอะอะโวยวาย ถูกทูตสวรรค์หงส์เพลิงตีกลับไปแล้วไง" เจียงหยวนเอ่ยปากยียวน
หลิ่วหยวนหงใจหายวาบ "……ทูตสวรรค์หงส์เพลิง เพียงแค่ม้วนสาร ไม่ต้องปรากฏตัว ก็สามารถบดขยี้เซียนทูตแห่งตำหนักเสวียนอู่ให้ถอยร่นไปได้ ช่างมีพลังแข็งแกร่งยิ่งนัก ท่านเสิ่นชี นายท่านเจ็ด เขาเป็นสามีในเรือนที่ท่านเลี้ยงไว้ให้บุตรสาวจริงรึ?"
เสิ่นคว่อถูกร้องเรียก พยักหน้ายอมรับ "ตามธรรมชาติ ข้าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก พวกเจ้าคงสืบดูแล้วมิใช่รึ?"
สืบดูแล้วแน่นอน! ดังนั้นบัดนี้ทุกคนจึงจ้องมองเสิ่นคว่อด้วยแววตาประหลาด
สุนัขเฒ่าหวงยังคงเอ่ยวาจาเดิม "ท่านไปเก็บมาจากที่ใดกันแน่?"
เสิ่นคว่อจิบชา "มาหาถึงที่เอง"
"……" บรรดาผู้ทรงอำนาจพากันเงียบงัน เพียงแต่อิจฉาอย่างยิ่ง
หลิ่วหยวนหงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ท่านเจ้าบ้านสกุลเสิ่น การมาครั้งนี้ ข้าอยากถามท่านสักคำหนึ่ง การหายตัวไปของเจ้าสำนักจี้ เกี่ยวข้องกับสกุลเสิ่นของท่านหรือไม่?"