มีผู้ชี้ไปยังจอภาพยักษ์ที่ฉายภาพตรงประตูใหญ่แดนบรรพชนของสกุลเสิ่น
ผู้คนถึงได้พบว่า ประตูทองแดงของแดนบรรพชนสกุลเสิ่นได้เปิดกว้างอยู่ก่อนแล้ว
เด็กหนุ่มสาวไม่น้อยออกมาแล้ว ต่างยืนรออยู่หน้าประตูให้มีคนมารับ!
พวกเขาส่วนใหญ่ดูงุนงง ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมยังไม่มีใครมารับ
ส่วนพวกที่ออกมาก่อนหน้านี้ ได้เห็นอิ่งหลงแห่งยุคบรรพกาล ก็แหงนหน้ามองมังกรสวรรค์ พลางพึมพำว่า "อิ่งหลงแห่งยุคบรรพกาล? ข้าตาฝาดไปหรือนี่ หรือว่ายังไม่ได้ออกมากันแน่?"
"ข้าหิว หิวจวนลม จนตาพร่าไปหมดแล้ว?" เสิ่นชิงฉือขยี้ตาอย่างซื่อๆ แล้วยังยัดขนมแผ่นสุดท้ายเข้าปากตัวเองอีก
ถ้าไม่ได้ออกมาแล้ว ขนมแผ่นสุดท้ายนี้ เขาคงไม่ยอมกินจริงๆ!
ตั้งแต่เด็กมาไม่เคยรู้รสว่า 'หิว' เป็นอย่างไร ตอนนี้เสิ่นชิงฉือกลับเข็ดขยาดกับความหิวเสียแล้ว!
เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่รู้จักประหยัด เอาแต่ว่างเป็นได้กินดื่มเรื่อยเปื่อย หลังจากนั้นชีวิตจึงฝืดเคืองเหลือเกิน
เสิ่นชิงถงไม่เพียงไม่เตือนเขา แต่ยังไม่ช่วยเหลือเขาเลย! หิวเสียจนเขาผอมไปเลย...
ครั้นกินอิ่มแล้ว เสิ่นชิงฉือก็ไม่เห็นอิ่งหลงแห่งยุคบรรพกาลอีกแล้ว เขาจึงหันไปพูดหยอกกับเสิ่นชิงถง
"พี่เก้า ท่านไม่รู้เลย เมื่อกี้ข้าหิวจนเห็นมังกรเลยนะ"
"เจ้าไม่ได้ตาฝาด มันคือมังกร แล้วก็มีเสี่ยวเม่ย น้องเขยกับบรรพชนด้วย"
สายตาของเสิ่นชิงถงดียิ่งกว่าใคร เขาเห็นได้ชัดเจน จึงเห็นคนของครอบครัวที่อยู่บนหลังมังกรด้วย
"พี่เก้า ท่านก็หิวจวนลมเหมือนกันหรือ?" เสิ่นชิงฉือยื่นถุงน้ำให้ "นี่ ดื่มน้ำรองท้องไปก่อน ขนมข้าหมดแล้ว"
เสิ่นชิงถงขี้เกียจจะสนใจเขา ตรงหน้านี้ก็มีเสิ่นตัวปรากฏกายแล้ว "อาสี่มาแล้ว"