เจียงอู๋โยวเลิกงานกลับมา หิ้วกระเป๋าเดินผ่านแปลงดอกไม้ ยังไม่ทันอ้อมต้นไหวโบราณต้นนั้น ก็ได้ยินเสียงครึกครื้นจากข้างแปลงดอกไม้
ป้าหวังเลือกถั่วฝักยาวอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งเด็ดถั่วฝักยาวครึ่งฝัก ปากก็พูดฉอด ๆ ว่า “รู้หรือเปล่า? ลูกสาวคนเล็กของตระกูลสวีคบกับเสิ่นสามแล้วนะ”
ป้าหลี่จากชั้นสองยื่นตัวออกมาจากบ้านครึ่งหนึ่ง มือยังเปื้อนแป้งอยู่ “หวังฟาง อย่ามาพูดเหลวไหลนะ ระวังเถาหว่านชิงลงมาฉีกปากเอา”
“ฉันกับกุ้ยฮวาเห็นกับตา จะเป็นเรื่องเท็จได้ยังไง? ทั้งคู่ก็ยอมรับแล้วด้วย”
พูดพลางโยนถั่วฝักยาวลงกะละมัง ราวกับจะได้ว่างมือทั้งสองข้างไว้เล่าเหตุการณ์ให้เห็นภาพ
“เสิ่นสามคนไหน?” ชายหนุ่มที่เพิ่งขี่จักรยานเข้ามาในลานยังไม่ทันเบรกก็ร้องถาม “เขาคบกับเจียงอู๋โยวตั้งแต่เมื่อไหร่? เจียงอู๋โยวตาบอดหรือไง? ปฏิเสธฉันแล้วไปเลือกผู้ชายแบบนั้นเนี่ยนะ”
“เบาเสียงหน่อย!” พี่สาวคนหนึ่งข้าง ๆ ยื่นมือไปตบเขาเบา ๆ “เขาจะจัดงานแต่งกันอยู่แล้ว ยังจะตะโกนโวยวายอะไรตรงนี้ เดี๋ยวเจ้าตัวออกมาได้ยิน แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่...ตกใจเกินไป ปกติเจียงอู๋โยวเลือกผู้ชายตาแหลมแค่ไหน แม่สื่อแนะนำให้ตั้งกี่คนก็ไม่ถูกใจ สุดท้ายกลับเลือกเสิ่นสามเนี่ยนะ?” ชายหนุ่มจอดจักรยานแล้วก็ไม่รีบขึ้นตึกอีกต่อไป เขาพิงเบาะจักรยาน “ขอฉันทำใจแป๊บ”
“หรือทางตระกูลเสิ่นรับปากอะไรไว้?” ใครคนหนึ่งพูดเสียงเบา “ยังไงบ้านนั้นก็อยากให้เสิ่นสามแต่งงานแล้วย้ายออกไปอยู่เองเร็ว ๆ อยู่แล้ว”