เจียงอู๋โยวเดินมาถึงหน้าบ้านตัวเอง ล้วงกุญแจออกมาเสียบลงในรูกุญแจ บิดแล้วผลักประตูเข้าไป
เพิ่งเปลี่ยนรองเท้าตรงหน้าประตู เจียงอู๋โยวก็เห็นภาพในห้องรับแขกที่ต่างจากที่เธอคาดไว้ไม่น้อย
เถาหว่านชิงนั่งอยู่บนโซฟา มือถือพัดใบลาน โบกเป็นจังหวะเนิบ ๆ พลางฮัมเพลงเบา ๆ ข้างกายมีวิทยุเปิดเพลง 《เสียงน้ำพุไหลจ๋อมแจ๋ม》 เพลงโปรดของเธอ
สวีเจี้ยนหัวนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ มือประคองถ้วยชาสมุนไพร
เจียงอู๋โยวแขวนกระเป๋าไว้กับตะขอบนผนัง แล้วเดินไปนั่งข้างแม่ เอียงหน้ามองสีหน้าของเถาหว่านชิง «แม่ ได้ยินไหมว่าคนข้างล่างกำลังพูดกันว่า...»
«ได้ยินแล้ว หวังฟางเสียงดังขนาดนั้น ต่อให้แม่ไม่อยากได้ยินก็ยังยาก»
เจียงอู๋โยวมองสีหน้าแม่ ก่อนลองถามหยั่งเชิง «แล้วแม่...»
«แม่ทำใจได้แล้ว ชีวิตเป็นสิ่งที่คนเราสร้างขึ้นมาเอง ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นพูดเอา»
เจียงอู๋โยวชะงักไป มองแม่อย่างไม่อยากเชื่อว่าคำพูดนี้ออกมาจากปากเธอจริง ๆ
เถาหว่านชิงโบกพัดสองที «แม่พูดผิดหรือไง? คนพวกนั้นแค่ขยับปากก็พูดอะไรกันได้ทั้งนั้น วันนี้พูดว่าเสิ่นฉางเกิงไม่ได้เรื่อง พรุ่งนี้ก็พูดว่าพวกเธออยู่ด้วยกันไม่รอด มะรืนก็หาเรื่องอื่นมาพูดอีก ถ้าเก็บทุกคำมาใส่ใจ แล้วจะใช้ชีวิตกันยังไง?»
เธอมองเจียงอู๋โยวแวบหนึ่ง «อีกอย่าง แม่เห็นเสิ่นน้อยตอนเช้าแล้ว เขาไม่ได้เป็นอย่างที่คนพวกนั้นพูด ใครจะพูดยังไงก็เรื่องของพวกเขา คนที่ลูกเลือกเอง แม่รู้ดีอยู่แก่ใจ»