เสียงคาดเดาและพูดคุยกันอย่างคึกคักของผู้คนไม่ได้เข้าหูเสิ่นฉางเกิงกับเจียงอู๋โยวสักเท่าไร
ทั้งคู่ต่างจดจ่ออยู่กับโทรทัศน์ พอเดินมาถึงจุดจอดรถ เสิ่นฉางเกิงก็ค่อย ๆ วางโทรทัศน์ลงบนเบาะหลังจักรยานอย่างระมัดระวัง
เจียงอู๋โยวช่วยหยิบเชือกป่านเส้นหนาออกมา ทั้งสองคนช่วยกันมัดโทรทัศน์ให้แน่นติดกับเบาะหลังจักรยาน
เชือกที่ใช้มัดรัดแน่นขึ้นทีละรอบ เพื่อให้กล่องโทรทัศน์ยึดอยู่กับเบาะหลังอย่างมั่นคง ไม่ขยับคลอนได้ง่าย ๆ
เสิ่นฉางเกิงยืดตัวขึ้น ก่อนหันไปมองเจียงอู๋โยว «จะกลับเข้าไปเดินดูข้างในอีกสักพักไหม? ฉันจะเอาโทรทัศน์กลับบ้านก่อน แล้วจะรีบมารับเธอ»
เจียงอู๋โยวมองกล่องกระดาษที่มัดไว้อย่างแน่นหนา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า «ไม่ต้องหรอก คุณกลับบ้านไปก่อนเลย ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากไปรษณีย์ ฉันจะแวะไปที่ไปรษณีย์ แล้วค่อยนั่งรถประจำทางกลับเอง»
พอได้ยินเธอพูดอย่างนั้น เสิ่นฉางเกิงก็ไม่รู้ว่าเธอจะไปทำธุระอะไรที่ไปรษณีย์ แต่ไม่ได้ซักถามต่อ เพียงพยักหน้ารับ
«ได้ งั้นระหว่างทางก็ระวังตัวด้วย»
เขากำชับอีกสองสามคำ เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันระหว่างทาง
เจียงอู๋โยวรับคำ พลางจัดกระเป๋าสะพายที่ใส่คู่มือกับเอกสารให้เข้าที่ ก่อนโบกมือลาเขา
เสิ่นฉางเกิงขึ้นคร่อมจักรยาน เบาะหลังมีโทรทัศน์กล่องใหญ่หนักอึ้งวางอยู่ เขาปั่นกลับบ้านด้วยความเร็วสม่ำเสมอตลอดทาง
เจียงอู๋โยวยืนอยู่ที่เดิม มองเสิ่นฉางเกิงปั่นจักรยานจากไปไกล ร่างของเขาค่อย ๆ กลืนหายไปท่ามกลางผู้คนบนถนน
เมื่อมองไม่เห็นแผ่นหลังของเขาอีกต่อไป เธอจึงหันหลังเดินไปทางไปรษณีย์ที่อยู่ไม่ไกล
เจียงอู๋โยวเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูไปรษณีย์ พอเงยหน้าก็เห็นหลินอิ๋งหง ใบหน้าของเธอพลันมีรอยยิ้ม รีบก้าวเข้าไปทักทาย
«พี่อิ๋งหง วันนี้พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?»