เจียงอู๋โยวเพิ่งเดินมาถึงหน้าบ้าน ประตูบ้านข้าง ๆ ก็เปิดออกกะทันหัน ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ยายหวังโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง ทำท่าราวกับชวนคุยเล่นตามประสา «เสี่ยวเจียงจ๊ะ เมื่อกี้ฉันเห็นเสี่ยวเสิ่นแบกของชิ้นใหญ่กลับมา ดูหนักเอาการเลยนะ นั่นอะไรหรือ?»
ยายหวังจะไม่รู้ได้อย่างไร ตราบใดที่อยู่บ้าน เธอก็สอดส่องได้รอบทิศ รับฟังความเคลื่อนไหวทั้งชั้นบนชั้นล่าง ไม่มีอะไรเล็ดลอดสายตาไปได้
บ้านไหนผัวเมียทะเลาะกัน บ้านไหนตุ๋นเนื้อกินวันนี้ บ้านไหนผู้ชายกลัวเมีย บ้านไหนผู้หญิงเป็นกระสอบทราย เธอรู้แจ่มแจ้งหมด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบ้านที่อยู่ติดกัน
เสี่ยวเสิ่นทำหน้าขรึม ดูเข้าถึงยาก เธอจึงแอบมองอยู่ตั้งนาน รอว่าเสี่ยวเจียงบ้านข้าง ๆ จะกลับมาเมื่อไร จะได้เข้ามาหยั่งเชิง
«ก็แค่ซื้อของเข้าบ้านเพิ่มน่ะค่ะ»
ยายหวังไม่ยอมปล่อยผ่านง่าย ๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว ความอยากรู้อยากเห็นเขียนอยู่บนใบหน้าชัดเจน «ของเหรอ? ดูเป็นเหลี่ยมเป็นมุมเชียว หรือว่าจะเป็นโทรทัศน์? บ้านพวกเธอนี่ฐานะดีจริง ๆ»
«ถนนเส้นนี้มีไม่กี่บ้านหรอกที่จะซื้อของแบบนี้ไหว เสี่ยวเจียง พวกเธอสองคนเก่งจริง ๆ นะ ทางบ้านทั้งสองฝ่ายช่วยออกเงินให้ไม่น้อยเลยใช่ไหม?»
ยายหวังกลอกตา มองชุดบูรากีที่เจียงอู๋โยวสวมอยู่ ก่อนเหลือบไปทางประตูบ้านที่ปิดสนิท แล้วลดเสียงลง
«เสี่ยวเจียงจ๊ะ ฉันเห็นเธอย้ายมาอยู่แถวนี้ได้พักหนึ่งแล้ว ถึงจะไม่ค่อยออกจากบ้าน แต่เวลาออกไปไหนก็ใส่แต่ชุดบูรากี บ้านเธอฐานะดีสินะ?»
«โทรทัศน์เครื่องนี้คงไม่ได้ซื้อด้วยเงินสินเดิมของเธอหรอกนะ?»
เจียงอู๋โยวขมวดคิ้ว ในใจอดบ่นไม่ได้ว่า ยายหวังคนนี้ยุ่งเรื่องชาวบ้านเกินไปแล้ว เรื่องส่วนตัวของคนอื่นยังตามซักถามไม่เลิก
เธอไม่อยากต่อบทสนทนา จึงล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า เตรียมไขประตู