แสงแดดยามเช้าส่องลงบนโต๊ะอาหาร เจียงอู๋โยวกินไข่ฝืดคอไปพร้อมกับนมที่เพิ่งอุ่นเสร็จอย่างช้า ๆ
ที่จริงเธอไม่ชอบกินไข่ เพราะรู้สึกว่ามีกลิ่นแปลก ๆ
แต่หลังจากเสิ่นฉางเกิงรู้ว่าเธอมักไม่ค่อยกินมื้อกลางวัน เพราะอาหารโรงอาหารของโรงงานฝ้ายจืดชืด เขาก็ตั้งกฎอย่าง “เด็ดขาด” และ “บังคับ” ให้เธอกินไข่วันละฟองทุกเช้า ส่วนตอนเย็นก็หาทางทำกับข้าวเนื้อ ๆ ให้เธอกินเพื่อบำรุงร่างกาย
เสิ่นฉางเกิงหยิบหนังสือพิมพ์วันนี้จากตู้จดหมายหน้าบ้าน ก่อนจะกลับมานั่งข้างเธอ
เจียงอู๋โยวดื่มนมตามลงไปกลืนไข่ แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “ในหนังสือพิมพ์มีข่าวสำคัญอะไรไหม?”
สายตาของเสิ่นฉางเกิงหยุดอยู่ตรงข่าวชิ้นหนึ่งบนหน้ากระดาษ ปลายนิ้วแตะบรรทัดนั้นเบา ๆ
“มีอยู่ข่าวหนึ่ง หนังสือพิมพ์ในเมืองหลวงพูดถึงเมืองชายฝั่งห่างไกลแห่งหนึ่ง ที่ย้ายโรงงานเคมีออกไปชานเมืองด้วยความสมัครใจ และกำลังจะหันมาเน้นพัฒนาอุตสาหกรรมเบา”
“ผมคิดว่าอีกไม่นานแล้ว...”
โอกาสของพวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว
เมื่อเจียงอู๋โยวได้ยินข่าวดีเช่นนี้ จังหวะกัดไข่ของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ในใจคิดว่าถือว่าข่าวนี้เป็นรางวัลให้ตัวเองก็แล้วกัน วันนี้ดื่มนมหมดแล้วจะไม่กินไข่ที่เหลืออีกครึ่งฟอง
เธอเพิ่งแอบวางไข่ครึ่งฟองที่เหลือลงบนจาน เสิ่นฉางเกิงก็ราวกับมีตางอกอยู่บนศีรษะ สายตากวาดมาทางเธอได้พอดี
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายในสายตาชัดเจนว่าเธอต้องกินให้หมด
เจียงอู๋โยวสบตาเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเอง เธอทำใจหยิบไข่ครึ่งฟองที่เหลือขึ้นมากินอีกครั้ง แล้วค่อย ๆ กลืนลงไปพร้อมนมที่เหลือ