เจียงอู๋โยวเดินขึ้นชั้นบน รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไปจนหมด
ความสงบนิ่งที่ฝืนแสดงต่อหน้าแม่เมื่อครู่สลายไปในพริบตา
คำพูดที่ว่า “ถ้าไม่ใช่ช่วงเทศกาล ก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว” กดทับอยู่ในใจอย่างหนักอึ้ง
สายใยที่ผูกพันกันขาดสะบั้นลงในชั่วขณะ หัวใจว่างเปล่าจนยากจะบรรยาย
ความเหนื่อยล้า ความสับสน และความเคว้งคว้างที่เก็บกดมาตลอดทางพากันถาโถมเข้ามา โอบรัดเธอไว้แน่น
คำพูดของแม่เป็นดั่งกำแพงบาง ๆ แต่แข็งกระด้าง กั้นเธอออกจากเรื่องวุ่นวายยุ่งเหยิงในตระกูลสวี
การแย่งชิงผลประโยชน์ในตระกูลสวีพันกันยุ่งเหยิงราวกับปมเชือกที่แก้ไม่ออก พี่ชายคนโตใช้เรื่องมีลูกเกินกำหนดเป็นเครื่องต่อรองเพื่อบีบให้แบ่งครอบครัว ส่วนพี่ชายคนรองก็อยากให้เงินกองกลางของบ้านจ่ายค่าซื้องานสบาย ๆ ให้
เธอรู้ว่าแม่กลัวเธอจะถูกลากเข้าไปพัวพันกับแผนการของบ้านใหญ่และบ้านรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงอยากดึงเธอออกจากบ่อน้ำขุ่นแห่งนี้
เหตุผลบอกเธอชัดเจนว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะรักษาตัวให้พ้นเรื่อง แต่ในใจก็ยังอดรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งไม่ได้
เมื่อเปิดประตูบ้าน แสงไฟสีเหลืองนวลก็ส่องออกมา เสิ่นฉางเกิงกลับมาแล้ว
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เสิ่นฉางเกิงก็เดินออกมาจากห้องนอน สายตาจับอยู่บนใบหน้าเหนื่อยล้าที่เธอปิดบังไม่มิด เขาสังเกตเห็นความหม่นหมองในดวงตาของเธอได้อย่างว่องไว
“คุณกลับไปกินข้าวที่บ้านตระกูลสวีมาเหรอ?”
ดวงตาของเจียงอู๋โยวพลันร้อนผ่าว เธอโผเข้าไปซบอกอุ่นแข็งแรงของเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
เธอซุกใบหน้าทั้งหมดลงกับแผงอกอุ่นระอุของเขา ปลายจมูกอบอวลด้วยกลิ่นสะอาดสดชื่น ความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานพรั่งพรูออกมาในเวลานี้
เมื่ออยู่ในบ้าน เธอไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง