พอคำพูดนี้หลุดออกมา เสียงสนทนาของคนที่กำลังคุยกันอยู่ข้าง ๆ ก็พลันชะงัก ทุกคนหันมามองเธอเป็นตาเดียว
เหอกุ้ยฮวาเห็นทุกคนพากันมองมา ก็คิดว่าพวกเขาคงเห็นด้วยกับเหตุผลของตน จึงยิ่งได้ใจ
“เป็นผู้หญิงก็ต้องรู้จักรักนวลสงวนตัว กฎเกณฑ์ที่ควรรักษาก็ต้องรักษา ทำตัวติดหนึบกันแบบนี้ ดูไม่เหมาะสมเลย”
หวังฟางที่อยู่ข้าง ๆ ทนฟังไม่ไหว จึงสวนกลับไปทันที
“เหอกุ้ยฮวา ฉันว่าเธอคงกินองุ่นไม่ได้ เลยบอกว่าองุ่นเปรี้ยวสินะ”
สิ้นคำ สีหน้าของเหอกุ้ยฮวาก็เปลี่ยนไปทันที เธอหันขวับไปจ้องหวังฟาง
“เจียงอู๋โยวไม่เคยชายตามองลูกชายบ้านเธอเลยด้วยซ้ำ แค่ไอ้หนุ่มบ้านเธอคิดจะแต่งกับอู๋โยวก็ฝันไปเถอะ”
“เธอไม่คู่ควรเป็นลูกสะใภ้ของบ้านเขาด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ต้องมาคอยเหน็บแนมสองสามีภรรยาคู่นั้นให้เสียเวลา”
“ถ้าถามฉันนะ ใครได้แม่สามีอย่างเธอไปก็ซวยทั้งนั้น”
เหอกุ้ยฮวาถูกแทงใจดำ ใบหน้าแดงก่ำ “เธอพูดเหลวไหลอะไร! ชัด ๆ ว่าเฉียงจื่อบ้านฉันไม่อยากแต่งแล้วต่างหาก!”
“เฉียงจื่อบ้านฉันบอกว่าเมียที่ผลาญเงินแบบนี้แต่งมาไม่ได้หรอก เขาจะหาผู้หญิงเรียบร้อย มาดูแลฉันอยู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยม แล้วก็คลอดหลานชายตัวอ้วนจ้ำม่ำให้ฉันสักสามคน!”
หวังฟางกอดอก กลอกตามองเธอ “มีใครแอบหมายตาใครอยู่หรือเปล่า เธอรู้แก่ใจตัวเองดี”
“เขาเป็นสามีภรรยาที่แต่งงานกันถูกต้อง จะนั่งจักรยานแล้วเมียโอบเอวสามี มันเกี่ยวอะไรกับเธอถึงต้องมานินทา?”
“ถ้าพวกเขาทำอะไรเกินเลยจริง ๆ เธอต้องเป็นคนพูดด้วยหรือไง? ไม่รู้หรือว่าพวกคนที่สวมปลอกแขนแดงมีหน้าที่ทำอะไร?”
ผู้คนที่ยืนมุงอยู่พากันซุบซิบ สายตาหลายคู่มองสลับไปมาระหว่างเหอกุ้ยฮวา