บนโต๊ะอาหาร สายตาของเถาหว่านชิงแทบทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่ลูกสาว ตะเกียบในมือคีบอาหารไม่หยุด
เธอเลือกแต่กับข้าวที่ลูกสาวเคยชอบกิน ทั้งซี่โครงหมูตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม ทั้งถั่วแขกผัดที่ยังสดกรอบ คีบใส่ชามให้ไม่ขาดสาย
ไม่นาน ชามข้าวของเจียงอู๋โยวก็พูนสูงราวกับเนินลูกเล็ก ๆ
“กินเยอะ ๆ นะ” เถาหว่านชิงพูดเสียงเบาพลางคีบกับข้าวให้ แววตาเต็มไปด้วยความรักและห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด
สวีเจี้ยนหัวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นก็เงียบ ๆ เลื่อนจานหมูพะโล้ไปตรงหน้าเจียงอู๋โยว
หลี่ซิ่วฉินนั่งถือชามข้าวอยู่ฝั่งตรงข้าม กวาดตามองชามที่เต็มแน่น มุมปากกระตุกเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อหลายชิ้นให้ลูกชาย
ซี่โครงหมูพวกนี้กว่าจะหาซื้อมาได้ไม่ง่าย จะปล่อยให้น้องสามีกินหมดคนเดียวได้ยังไง
คิดแล้วก็เลยคีบซี่โครงหมูอีกชิ้นให้สวีเว่ยกั๋ว สวีเว่ยกั๋วเห็นซี่โครงในชาม มองน้องสาวกับน้องเขย ก่อนขมวดคิ้วคีบกลับไปใส่ชามหลี่ซิ่วฉิน
“ผมไม่กินซี่โครง กินผักก็พอ”
หลี่ซิ่วฉินแอบค้อนเขาในใจคิดว่ามีเนื้อให้กินแต่ไม่กินก็โง่แล้ว จึงไม่ผลักไสอีก ก้มหน้ากินซี่โครงชิ้นนั้นเสียเอง
เธอแทะซี่โครงดังจุ๊บจั๊บ แถมยังจงใจกัดเคี้ยวให้เสียงดังขึ้นเป็นพิเศษ หางตาคอยเหลือบมองชามข้าวที่พูนไปด้วยกับข้าวของเจียงอู๋โยวเป็นระยะ
สวีเจี้ยนหัวนึกถึงครั้งก่อนที่ลูกเขยมาเยี่ยมบ้านเป็นครั้งแรก ทั้งคู่ยังดื่มกันไม่จุใจ จึงวางตะเกียบในมือลงแล้วลุกเดินไปทางตู้