เจ้าหน้าที่เปิดสมุดทะเบียนไปยังหน้าที่เกี่ยวข้อง ใช้ปากกาชี้ช่องว่างบนกระดาษ «กรอกชื่อ อายุ แล้วก็หน่วยงานที่ทำงานอยู่ให้ครบด้วย»
«จากนั้นไปถ่ายรูปที่ห้องข้าง ๆ กรอกเสร็จแล้วค่อยเรียกฉัน»
เธอชี้ไปยังประตูบานหนึ่ง ข้างบนกรอบประตูแขวนป้ายคำว่า «ห้องถ่ายภาพ» ตัวอักษรเขียนด้วยสีแดงที่เริ่มหลุดลอกไปบ้างแล้ว
เสิ่นฉางเกิงรับแบบฟอร์มมา ทั้งสองยืนข้างเคาน์เตอร์แล้วกรอกข้อมูลของตัวเอง
ปากกาหมึกซึมบนเคาน์เตอร์ถูกผูกไว้ด้วยเชือก เวลาใช้จึงไม่ค่อยสะดวกนัก
เจียงอู๋โยวก้มตัวลง สายตาจับจ้องอยู่บนแบบฟอร์ม ค่อย ๆ เขียนชื่อ อายุ และหน่วยงานของตัวเองทีละตัว
เธอเขียนอย่างเชื่องช้า ทุกตัวอักษรเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่เหลือความอิสระตามใจแบบเวลาร่างต้นฉบับในวันปกติ
เสิ่นฉางเกิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน แผ่นหลังเหยียดตรงเล็กน้อย ดวงตาจดจ่ออยู่กับแบบฟอร์ม
เดิมทีเจ้าหน้าที่นั่งเอนพิงพนักเก้าอี้ กอดอกอยู่ แต่เมื่อนึกถึงหน่วยงานที่เห็นในแบบฟอร์มเมื่อครู่ ก็พบว่าทั้งคู่ต่างเป็นพนักงานประจำของโรงงาน
เธอเงยหน้าขึ้น ลอบพิจารณาคนหนุ่มสาวตรงหน้า หญิงสาวมีคิ้วตาคมเข้ม สดใสโดดเด่น เครื่องหน้าสะดุดตาเป็นพิเศษ เป็นความงามที่ชวนให้รู้สึกตื่นตะลึง ส่วนชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตขาว รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม สันจมูกโด่ง เครื่องหน้าคมคายได้รูป
ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน อีกทั้งต่างก็เป็นพนักงานประจำ หนุ่มหล่อสาวสวยเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก
เธอทำงานมาหลายปี ปกติมีคนมาจดทะเบียนก็ไม่น้อย แต่คู่ที่เหมาะสมกันทั้งฐานะและรูปลักษณ์อย่างคู่นี้มีให้เห็นไม่บ่อยนัก