เสิ่นฉางเกิงวางถุงผ้าที่พองตุงลงข้างเท้าเสิ่นอวิ๋น “เอาลูกแพร์กลับไปกินช้า ๆ ส่วนเนื้อแห้งเก็บไว้กินเวลาอยากเคี้ยวอะไรเล่นนะ”
เสิ่นฉางเกิงเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง เห็นว่าดึกแล้ว
“พ่อ แม่ สมุดทะเบียนบ้านอยู่ไหนครับ? วันนี้ผมจะไปจดทะเบียนสมรส”
แม่เสิ่นยังจมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง พอได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “งานเลี้ยงยังไม่ได้จัดเลย รีบร้อนอะไรนักหนา? เมียจะหนีไปไหนได้หรือไง?”
เสิ่นเหอผิงเองก็นึกไม่ถึงว่าลูกชายจะลงมือรวดเร็วขนาดนี้
“รายงานขออนุญาตจากหน่วยงานของเราสองคนผ่านหมดแล้วครับ รีบไปจดทะเบียนให้เรียบร้อย จะได้เริ่มจัดการตกแต่งบ้านที่ได้รับจัดสรร”
แม่เสิ่นได้สติ รีบลุกขึ้นยืน “ดูแม่สิ สมองเลอะเลือนไปหมด จดทะเบียนเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน เดี๋ยวแม่เข้าไปเอาสมุดทะเบียนบ้านให้”
ตอนแม่เสิ่นเดินออกมา ในมือถือซองกระดาษใบหนึ่ง ข้างในบรรจุสมุดทะเบียนบ้าน เธอยื่นให้เสิ่นฉางเกิง แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือ พลางจ้องตาเขา “คิดดีแล้วหรือ?”
เสิ่นฉางเกิงรับซองมา “คิดดีแล้วครับ”
เสิ่นฉางเกิงเก็บสมุดทะเบียนบ้านลงกระเป๋า เดินไปถึงประตูแล้วก้มลงเปลี่ยนรองเท้า เสียงของเสิ่นอวิ๋นก็ดังมาจากห้องรับแขก
“น้องสาม แต่งงานแล้วก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ อย่าใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะ”
“รู้แล้วครับ พี่”
เขาปิดประตูลงเบา ๆ
*
บ้านตระกูลสวี
เจียงอู๋โยวจัดแจงตัวเองเสร็จก็เดินออกมาจากห้อง แม่ของเธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในห้องรับแขก เสียงเพลงเอื้อนเอ่ยดังมาจากวิทยุ
เจียงอู๋โยวเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ วางนิ้วมือไว้บนเข่า รวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปาก “แม่ สมุดทะเบียนบ้านอยู่ไหนคะ?”
เถาหว่านชิงหันขวับมา “จะไปวันนี้เลยหรือ?”
เดิมทีเธอคิดว่าจะรออีกสักสองสามวัน