ครึ่งเดือนต่อมา เฟอร์นิเจอร์ที่สั่งทำไว้ก็เสร็จเรียบร้อย
เสิ่นฉางเกิงรีบไปที่บ้านหลังใหม่ตั้งแต่เช้าตรู่
รถสามล้อหลายคันจอดนิ่งอยู่หน้าประตูบ้าน แต่ละคันบรรทุกเฟอร์นิเจอร์ไม้จริงชุดใหม่เอี่ยมกับโซฟามาเต็มคัน
คนที่มาด้วยยังมีเพื่อนสนิทที่สุดสองคนของเขา จ้าวอี้กับหลี่ว์เจิ้ง รวมถึงคนงานขนของที่คุ้นเคยกันอีกหลายคน
ทุกคนคุ้นมือคุ้นทางกับการขนของลงจากรถ ยกตู้ ขนเตียง และย้ายโต๊ะเก้าอี้ ท่าทางคล่องแคล่วและมั่นคง
จ้าวอี้ช่วยยกตู้ใบใหญ่ไปพลาง ใช้มือเช็ดเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผากไปพลาง ก่อนจะยิ้มแซวว่า “ฉางเกิง วันนี้เอิกเกริกขนาดนี้ แต่เจิ้งเต๋อกลับไม่มา น่าเสียดายจริง ๆ ตอนแรกยังคิดว่าจะได้รวมตัวพวกเรามาสนุกกันเสียหน่อย”
หลี่ว์เจิ้งช่วยเสริมว่า “นั่นสิ เมื่อเช้าเจอเขา สีหน้าจนใจเชียว บอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดครบปีของแม่ยาย ต้องตามภรรยากลับบ้านเดิมไปอวยพร จะปฏิเสธก็ไม่ได้ เขาเลยตั้งใจให้พวกเราสองคนมาแทน ช่วยจัดบ้านใหม่ของนายให้เรียบร้อย แล้วก็ขอให้ชีวิตแต่งงานราบรื่น”
เสิ่นฉางเกิงพยักหน้ารับเมื่อได้ยิน “ไม่เป็นไร วันนี้ไม่มาออกแรงช่วยฉัน งั้นตอนจัดงานเลี้ยง ฉันจะให้เขาช่วยดื่มเหล้าแทนฉันหลายแก้วหน่อย”
จ้าวอี้ได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น ก่อนวางตู้ใบใหญ่พิงผนังอย่างมั่นคง
“เข้าท่ามาก! ถึงตอนนั้นต้องกรอกเหล้าให้เขาสักหลายแก้ว ถือว่าลงโทษที่วันนี้ขาดงาน”
หลี่ว์เจิ้งก้มจัดม้านั่งให้เข้าที่ พลางหัวเราะตาม “พูดมีเหตุผล ถึงตอนนั้นนายก็ลากเขามาช่วยรับเหล้าแทนได้เลย ยังไงเขาก็คอทองแดงอยู่แล้ว คอยดูสิว่าจะหนีไปซ่อนที่ไหน”