โรงงานชานเมือง
เสิ่นฉางเกิง เฉาเจิ้งเต๋อ หลี่ว์เจิ้ง จ้าวอี้ และเหล่าชุยกำลังช่วยกันบรรจุโทรทัศน์ลงลังแล้วยกขึ้นรถ
บนพื้นมีโทรทัศน์เรียงซ้อนกันเป็นลัง ๆ ลังไม้ทั้งแข็งแรงและหนักอึ้ง ด้านข้างพิมพ์เครื่องหมายไว้อย่างเรียบง่าย
ทุกคนแบ่งหน้าที่กันทำงาน บ้างก้มลงประคองก้นลัง บ้างจับขอบลังไม้ให้มั่น แล้วช่วยกันออกแรงส่งเสียงนับจังหวะ ยกขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปข้างกระบะรถบรรทุก จากนั้นจึงช่วยกันดันขึ้นไป
“ช้าหน่อย! วางเบา ๆ ระวังอย่าให้กระแทก!” เฉาเจิ้งเต๋อช่วยประคองลังไม้ เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผาก
โทรทัศน์แค่ตกกระแทกทีเดียวก็พังหมด จะประมาทแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
เหล่าชุยนั่งยอง ๆ อยู่ในกระบะรถคอยรับลัง พอส่งขึ้นมา เขาก็ยื่นมือรับไว้อย่างมั่นคง ค่อย ๆ จัดตำแหน่งให้เข้าที่ แล้วเรียงลังติดกันอย่างแน่นหนา ป้องกันไม่ให้สั่นไหวระหว่างทาง
เสิ่นฉางเกิงยืนอยู่ข้างกระบะ มือหนึ่งจับลังไว้ อีกมือคอยดูสมดุลของกองลัง แขนเกร็งแน่น เหงื่อไหลจากขมับลงมา
จ้าวอี้ยกแขนเสื้อเช็ดฝุ่นบนใบหน้า พลางหอบหายใจ “โทรทัศน์ล็อตนี้หนักจริง ๆ ยังดีที่พวกเรามีกันหลายคน ถ้าขนกันแค่หนึ่งสองคน ไม่รู้ต้องเสียเวลาไปถึงเมื่อไร”
เสิ่นฉางเกิงยืดตัวขึ้น พักหายใจครู่หนึ่ง สายตากวาดมองในกระบะรถ ตรวจดูจนแน่ใจว่าลังทั้งหมดวางมั่นคงดีแล้ว
“ระวังกันหน่อย โทรทัศน์จะแพงแค่ไหนก็อย่าทำเอาหลังตัวเองเดาะล่ะ”
พอจัดวางลังสุดท้ายเรียบร้อย จ้าวอี้ก็ดึงผ้าใบมาคลุมกองสินค้า แล้วดึงเชือกพันรอบทีละวงก่อนผูกให้แน่น
ทุกคนจึงหยุดมือ พากันยืดตัวขึ้น กระดูกลั่นกรอบแกรบเบา ๆ
เหล่าชุยหยิบกระบอกเคลือบมาให้หลายใบ แล้วยกกระติกเหล็กเทน้ำชาเย็นสีน้ำตาลอมเหลืองลงไป