เช้าวันเสาร์อาทิตย์ ในห้องส่วนตัวด้านในบนชั้นสองของร้านอาหารของรัฐ เสิ่นฉางเกิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะกลม เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง เข็มเพิ่งชี้ไปที่สิบโมงห้าสิบนาที
บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หกอย่างแล้ว ทั้งขาหมูตุ๋น ปลากะพงนึ่ง ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน กุ้งผัดน้ำมัน เต้าหู้ทอดกระทะ และไก่ตุ๋นไฟอ่อนหม้อใหญ่ ยังมีผักสดรสกลมกล่อมอีกหลายจาน วางเต็มโต๊ะจนแทบไม่มีที่ว่าง
แม่เสิ่นนั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าหม่นคล้ำขณะมองอาหารเหล่านั้น
「ฉันว่าเธอนี่นะ เช้าตรู่ก็ลากพวกเราออกจากบ้านตั้งแต่แปดโมง เร่งราวกับจะทวงชีวิต สุดท้ายฝ่ายหญิงยังมาไม่ถึง แต่อาหารกลับทยอยขึ้นโต๊ะครบแล้ว ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเธอเป็นเขยที่แต่งเข้าบ้านเขาเสียอีก」
เสิ่นเหอผิงนั่งอยู่ข้าง ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตากวาดมองอาหารเต็มโต๊ะ สีหน้าไม่พอใจเช่นกัน
「ยังไม่ทันรับสะใภ้เข้าบ้าน ก็รีบร้อนอยากเป็นเขยบ้านเขาเสียแล้ว สั่งอาหารตั้งมากมาย ใช้เงินไปเท่าไรล่ะ」
「ผมก็ไม่ได้ใช้เงินของพวกคุณสักหน่อย」
แม่เสิ่นพึมพำว่า 「งั้นฉันจะบอกไว้ก่อน มื้อนี้เธอจ่ายเอง อย่าหวังให้ทางบ้านออกเงินคืนให้」
「ผมรู้ ไม่ได้หวังให้พวกคุณจ่ายอยู่แล้ว」
เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนังอีกครั้ง เหลือเวลาอีกสิบนาทีกว่าจะถึงเวลานัด จึงลุกขึ้นเทน้ำเย็นในกาน้ำชาออก เติมน้ำร้อนลงไปใหม่ ปิดฝาให้เรียบร้อยแล้วค่อยหันหลังเดินออกไป
แม่เสิ่นเงยหน้าถามเขาว่า 「จะไปไหน」
「ลงไปรอข้างล่าง พวกเขาใกล้ถึงแล้ว」
เสิ่นฉางเกิงก้าวพ้นประตูห้องไป บรรยากาศด้านในก็เงียบลงทันที
แม่เสิ่นมองแผ่นหลังที่เดินจากไป สีหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนหันไปพูดกับเสิ่นเหอผิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
「ดูเขาสิ ดูท่าทางนั่น คนยังมาไม่ถึงก็รีบร้อนลงไปยืนรอแล้ว ฉันว่าลูกชายคนนี้เลี้ยงเสียเปล่าจริง ๆ อุตส่าห์เลี้ยงดูจนโตอย่างยากลำบาก สุดท้ายกลับกลายเป็นเลี้ยงลูกให้บ้านคนอื่น」