ตอนเช้า เจียงอู๋โยวถูก…ปลุกให้ตื่น
“อืม…ร้อนจัง…ลงไปนะ…”
“เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว…”
“เมื่อวานคุณก็พูดแบบนี้!”
“ผมสัญญาว่าครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย…”
สุดท้ายก็ยังถูกอีกฝ่ายเอาเปรียบจนได้
กว่าจะเปิดประตูห้องนอนก็เที่ยงวันแล้ว ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้อง
แก้มของเจียงอู๋โยวยังเจือแววอ่อนเพลีย เธอตวัดสายตามองเสิ่นฉางเกิงอย่างงอน ๆ พลางบ่นว่า “เพราะคุณคนเดียว ทำให้เราตื่นสายขนาดนี้ ฉันหิวแล้วนะ”
เสิ่นฉางเกิงยกมือแตะจมูก แววตาซ่อนความรู้สึกผิดไว้
เขาไปเทน้ำอุ่นมาให้หนึ่งแก้ว แล้วหยิบขนมผีเสื้อมาสองสามชิ้น ก่อนยกมาให้เธอ
“คุณไปนอนพักบนโซฟาก่อนนะ เดี๋ยวมื้อเที่ยงผมทำเอง”
พูดจบ เสิ่นฉางเกิงก็หมุนตัวเดินเข้าครัวอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มีเสียงล้างผักดังออกมา
เจียงอู๋โยวประคองแก้วน้ำ พิงตัวอยู่บนโซฟาอย่างเอียง ๆ แล้วกัดขนมผีเสื้อคำหนึ่ง แต่ละคำกัดแรงเป็นพิเศษ ราวกับระบายความขุ่นเคืองในใจทั้งหมดลงกับขนมผีเสื้อผู้บริสุทธิ์
เธอจิบน้ำอุ่นเพื่อบรรเทาความร้อนรุ่ม ตอนนี้เป็นช่วงลาพักงานแต่ง ที่บ้านก็ไม่มีผู้ใหญ่คอยกำกับให้เข้านอนและตื่นแต่เช้า
แต่พอหมดวันลาแล้วกลับไปทำงาน จะปล่อยให้เขาวอแวจนดึกดื่นเหมือนเดิมไม่ได้ นี่จะไม่หลับไม่นอนกันหรือไง?
แม้เธอจะยอมรับว่าเรื่องแบบนี้ทำให้รู้สึกดีจริง ๆ แต่ก็ต้องรู้จักพอดีด้วย!
ทำหลายครั้งเข้าไม่ได้รู้สึกดีเลย นอกจากเจ็บก็มีแต่เจ็บ…
คิดแล้วเธอก็ถลึงตามองไปทางห้องครัว
เสิ่นฉางเกิงราวกับมีตาอยู่ข้างหลัง เขาหันกลับมาสบตาเธอ มุมปากยกขึ้น เผยรอยยิ้มไร้เดียงสาเต็มใบหน้า
ท่าทางของเขาทำเอาเจียงอู๋โยวพูดไม่ออก เธอนึกถึงเมื่อคืนที่เขาอ้อนวอนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งก็พูดว่าเป็นครั้งสุดท้าย