เสิ่นฉางเกิงผลักประตูบ้านเข้าไป ภายในเงียบสงัด ภรรยาคงพักผ่อนไปแล้ว
หลังล็อกประตู เขาเดินไปเปิดไฟดวงเล็กในห้องรับแขก ก่อนจะหยิบซองจดหมายหนาเตอะจากกระเป๋าด้านในเสื้อมาแกะออก
นับดูแล้วมีครบ 6,000 หยวน
เฉาเจิ้งเต๋อ หลี่ว์เจิ้ง รวมกับตัวเขาเอง พอดีคนละ 2,000 หยวน
ไม่นับค่าแรงที่ควรชำระตามปกติ เฉพาะเงินส่วนที่จ่ายเพื่อปิดปาก ราคานี้ก็นับว่ามีน้ำใจแล้ว
ตัวเขายังมีกลิ่นบุหรี่กับเหล้าติดกายฉุนกึก จึงไม่กล้าเข้าห้องนอนทันที เลือกไปหยิบเสื้อผ้าที่ตากแห้งไว้ตรงระเบียง แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ
อาบเสร็จ เสิ่นฉางเกิงใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมลวก ๆ พอผมแห้งเกือบสนิทก็ผลักประตูเข้าไปในห้องนอน
ทันทีที่ประตูเปิดออกเบา ๆ เจียงอู๋โยวซึ่งนอนอยู่ก็ลุกขึ้นนั่งทันควัน ผ้าห่มเลื่อนลงไปกองอยู่ตรงเอว ดวงตาไม่มีแววง่วงงุนแม้แต่น้อย
“ในที่สุดคุณก็กลับมา!”
เสิ่นฉางเกิงเหลือบมองเวลา ตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว
“ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก? ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องรอ ให้คุณนอนก่อนได้เลย”
เจียงอู๋โยวรีบเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ตบที่นอนข้างตัวเป็นเชิงบอกให้เขารีบมานั่ง
“ฉันว่าที่คุณพูดถูกมากจริง ๆ! วิธีหาเงินซ่อนอยู่ในหนังสือพิมพ์ของเมืองหลวงจริง ๆ ด้วย ตอนอ่านอยู่ตอนกลางคืน ฉันเจอข่าวชิ้นหนึ่งตรงมุมกระดาษ รอถึงพรุ่งนี้ค่อยบอกคุณไม่ไหวแล้ว”
ใบหน้าของเธอไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย ความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิดฉายชัดเต็มใบหน้า
เห็นดังนั้น เสิ่นฉางเกิงก็รีบนั่งลงบนเตียง กลิ่นสบู่ดำหลังอาบน้ำยังติดกายอยู่
“ข่าวอะไร?”
เจียงอู๋โยวเอนตัวเข้าหาเขา ปลายนิ้วชี้ลงตรงมุมเล็ก ๆ ด้านล่างสุดของหน้าหนังสือพิมพ์
ข้อความบรรทัดนั้นแทรกอยู่ท่ามกลางคำกล่าวของผู้นำประเทศ ตัวอักษรค่อนข้างเล็ก หากไม่ตั้งใจพลิกอ่านให้ละเอียด ก็มีโอกาสมองข้ามไปได้ง่าย ๆ
“ดูตรงนี้สิ”
เสิ่นฉางเกิงโน้มตัวเข้าไป สายตาไล่ตามตำแหน่งที่นิ้วเธอชี้