บทที่ 19 กวาดล้างอย่างโหดเหี้ยม! ปล้นโจรมาได้กำไรมหาศาล!
จ้าวเฉียงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ มือหมุนลูกวอลนัตสองลูกจนเกิดเสียงกึกกักไม่หยุด
ในชีวิตนี้เขาเจอผู้หญิงมาไม่น้อย ทั้งสาวใจกล้าและสาวว่าง่าย แต่ไม่เคยเจอใครที่ใกล้ตายแล้วยังสงบนิ่งได้ขนาดนี้
“น้องสาว อย่าพูดให้มันเกินไปนัก” จ้าวเฉียงตบลูกวอลนัตลงบนโต๊ะ โน้มตัวมาข้างหน้า รอยแผลเป็นบนใบหน้าราวกับตะขาบกำลังเลื้อย
“แถวนี้ฉันเป็นคนตั้งกฎเอง เธอพาเด็กเล็กออกจากบ้านแต่ไม่ดูทาง ถ้าตายอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีใครมาเก็บศพให้หรอก”
ชายฉกรรจ์หลายคนยกไม้คานกับมีดแล่หมูขึ้นมาแล้ว ล้อมเข้ามาเป็นรูปครึ่งวงกลม เงาที่ทอดลงบนพื้นปกคลุมถูซานเหยาไว้ทั้งร่าง
ถูซานเหยาใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ข้อมือขาวผ่องที่โผล่พ้นเสื้อบุนวมออกมานั้นเรียวบางราวกับหักได้เพียงแค่บิด
“กฎหรือ?” เธอยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าซีดขาวผิดปกติท่ามกลางเงามืดเผยความงามอันชวนขนลุก
“ฉันรักษากฎมาพันปี ยังไม่เคยได้ยินว่ามีกฎข้อไหนอนุญาตให้หมาเฝ้าบ้านมาแย่งของบรรพบุรุษ”
“พี่เฉียง อย่าเสียเวลากับนางเลย ผู้หญิงคนนี้สายตาพิกล รีบเก็บทอง แล้วโยนนางลงไปในห้องใต้ดินหลังบ้านก็จบ!” นักเลงร่างผอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดรนทนไม่ไหว ยื่นมือไปควบใบไม้ทองบนโต๊ะ
ทันทีที่ปลายนิ้วของนักเลงแตะกระดาษน้ำมัน ถูซานเหยาก็ปัดมือขวาออกไปอย่างแรง
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกหักดังลั่นอย่างชัดเจน ก้องสะท้านไปทั่วลานบ้านอันเงียบสงัด
ไม่มีใครเห็นชัดว่าเธอลงมืออย่างไร แขนขวาทั้งข้างของนักเลงคนนั้นก็บิดงอไปในมุมประหลาดเสียแล้ว