บทที่ 44 เก็บลูกแมวกลับมาหนึ่งตัว เสี่ยวเป่าถนัดแต่งเรื่องโกหกที่สุด
“แม่ของหนู...” ถูซานเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง
น้ำตาของเด็กหญิงตัวน้อยพลันร่วงเผาะลงมา ทีละหยดกระทบเสื้อกล้าม
“ถูกเจ้าสิ่งที่เป็นหมอกดำ...กินไปแล้ว แม่บอกให้หนูวิ่ง หนูก็เลยวิ่ง...หนูวิ่งมาไกลมาก...”
ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งสะอื้น หางทั้งสองข้างหนีบอยู่ระหว่างขา ร่างทั้งร่างขดเป็นก้อนเล็ก ๆ
ถูซานเหยาไม่ได้พูดอะไร
ผ่านไปหลายวินาที เธอก็ยื่นมือไปวางบนศีรษะของเด็กหญิง
พลังวิญญาณที่ถ่ายทอดจากฝ่ามือมีมากกว่าเมื่อคืนเล็กน้อย—ฤทธิ์ยาของเส้นโสมส่วนนั้นค่อย ๆ ถูกตันเถียนของเธอดูดซึมระหว่างหลับ จึงฟื้นคืนพลังกลับมาได้บ้าง
พลังวิญญาณไหลลงมาจากศีรษะ เด็กหญิงสะดุ้งวาบ หางทั้งสองข้างหดกลับไปในพริบตา ร่างกายกลับคืนเป็นเด็กหญิงธรรมดาอีกครั้ง
“ไอปีศาจในตัวเธอกระจายตัวเกินไป ควบคุมรูปร่างไว้ไม่ได้” ถูซานเหยาชักมือกลับ
“ฉันผนึกพลังไว้ให้แล้ว ชั่วคราวนี้หางจะไม่โผล่มาอีก แต่นี่เป็นแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า รากวิญญาณของเธออ่อนแอเกินไป ต้องค่อย ๆ บำรุง”
เด็กหญิงตัวน้อยเอื้อมมือไปคลำด้านหลังของตัวเองอย่างงุนงง
หายไปแล้ว
หายไปจริง ๆ ด้วย
“บรรพชน!” เธอพุ่งเข้าใส่ทันที กรงเล็บทั้งสองข้างคว้าชายเสื้อถูซานเหยาไว้ แล้วร้องไห้โฮ
ถูซานเหยาถูกกระชากจนเกือบไถลตกจากเก้าอี้
“ร้องไห้ทำไม? ปล่อยมือ น้ำมูกเธอเลอะเสื้อฉันแล้ว”
เด็กหญิงยิ่งร้องไห้หนักขึ้น จับชายเสื้อไว้ไม่ยอมปล่อย
เสี่ยวเป่าถือแก้วน้ำสองใบออกมาจากห้องครัว มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางน้ำเหอโส่วอูลงบนโต๊ะเงียบ ๆ แล้วหยิบผ้าขนหนูแห้งจากตู้ส่งให้เด็กหญิง
“เช็ดซะ เลิกร้องได้แล้ว ร้องเก่งกว่าฉันอีก”
เสิ่นซือฉิงยืนอยู่ข้าง ๆ มาตั้งนาน ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น
“คุณน้าคะ น้องคนนี้...เราจะอธิบายกับเพื่อนบ้านยังไงดี?”
ถูซานเหยายกน้ำเหอโส่วอูขึ้นจิบ รสขมทำให้เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะดื่มน้ำตาลแดงตามไปอีกอึกเพื่อกลบรส
“บอกว่าเป็นหลานสาวห่าง ๆ จากบ้านนอกของฉัน”
“บ้านนอกที่ไหนคะ?”
“หมู่บ้านต้าหยางซู่ไง ไม่ใช่ตรวจดูแล้วหรือ? ในทะเบียนบ้านมีนามสกุลกระจัดกระจายอยู่ตั้งเยอะ บอกไปว่าพ่อแม่เธอตายแล้ว เลยมาพึ่งพาฉัน”