บทที่ 43 นายอำเภอก็ติดหนี้บุญคุณ เสี่ยวเป่าเอ่ยปากก็ขอบ้าน
หญิงวัยกลางคนเช็ดน้ำตา ก่อนเดินมาหาถูซานเหยาแล้วจับมือเธอไว้
“สหาย ขอบคุณคุณจริง ๆ! ถ้าไม่ได้คุณผ่านมาช่วยใส่ยาให้เขา กลางทางที่ไม่มีทั้งหมู่บ้านและร้านค้าแบบนี้ ถ้าเสียเลือดมากจะทำยังไง!”
ถูซานเหยาถูกอีกฝ่ายบีบมือจนเจ็บอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ชักมือกลับ
“เรื่องเล็กน้อยค่ะ”
“พวกคุณจะไปไหนกันหรือ? ทำไมถึงพาเด็กมาเดินบนถนนแบบนี้ตอนดึก ๆ?”
เสี่ยวเป่ารีบตอบแทรกขึ้นมา “พวกเรากลับมาจากตัวอำเภอ กำลังจะไปบ้านพักครอบครัวในเขตทหาร แต่ไม่ทันรถครับ”
หญิงวัยกลางคนตบขาตัวเองฉาด “เขตทหารหรือ? ทางเดียวกันพอดี! มา ๆ ขึ้นรถ พวกเราจะไปส่ง!”
ถูซานเหยาไม่ได้ปฏิเสธ
ตอนนี้เธอเดินต่อไม่ไหวจริง ๆ แล้ว หากยังฝืนอยู่บนถนนสายนี้ต่อไป อย่าว่าแต่สัตว์ดุร้ายที่ไล่ล่าปีศาจแมวเลย เธอเองคงล้มลงกลางทางก่อนแน่
ชายหนุ่มประคองพ่อขึ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนหญิงวัยกลางคนเป็นคนขับ เบาะหลังอัดแน่นไปด้วยถูซานเหยากับเด็กอีกสามคน
ลูกปีศาจแมวถูกห่ออยู่ในเสื้อบุนวม เสี่ยวเป่าอุ้มไว้ เงียบกริบไม่ส่งเสียง
รถแล่นไปได้ห้านาที ในที่สุดชายคนนั้นก็เริ่มฟื้นตัว เขาหันมามองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง
“สหาย ยังไม่ได้ถามเลยว่าคุณแซ่อะไร?”
“ถูซานค่ะ”
“ถูซานหรือ?” ชายคนนั้นทวนชื่อนั้นอยู่สองครั้ง แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อน “เป็นครอบครัวทหารหน่วยไหนหรือ?”
“ฮั่วอวิ๋นเจิงค่ะ เขาเป็นสามีฉัน”
ชายคนนั้นชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
“ฮั่วอวิ๋นเจิง? ผู้บังคับกองพันฮั่วหรือ?”
ถูซานเหยาพยักหน้า
สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที
“ผมรู้จักเขา คดีสายลับชุดก่อนก็เป็นคนของเขาที่บุกทลายรังพวกนั้น เบื้องบนประกาศชมเชยตั้งหลายครั้ง”
ชายคนนั้นยื่นมือออกมา
“ผมชื่อโจวเจี้ยนจวิน เป็นนายอำเภอหงฉี เรียกผมเหล่าโจวก็ได้”
ภายในรถเงียบไปสองวินาที
เสิ่นซือฉิงก้มหน้าค้นสมุดบันทึกของตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนอาการกระตุกที่มุมปาก
ใบหน้าของเสี่ยวเป่าซุกอยู่ในเสื้อบุนวม เขากลั้นสุดกำลังไม่ให้หัวเราะออกมา
วันนี้ตอนกลางวันแม่เพิ่งจับพี่หู่แห่งตลาดมืดในตัวอำเภอกดลงกับพื้น แล้วกวาดทรัพย์สินของอีกฝ่ายไปจนเกลี้ยง
ตกกลางคืนก็ช่วยนายอำเภอขึ้นมาจากคูข้างทางอีก