บทที่ 45 เหมียวเหมียวเข้าบ้านใหม่ ลูกแมวน้อยมีผ้าห่มอุ่น ๆ เสียที
พอประตูปิดลง ขาทั้งสองข้างของถูซานเหมียวเหมียวก็อ่อนยวบในทันที เธอทรุดนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น
“น่ากลัวจัง... คุณป้าคนนั้นจ้องฉันตลอดเลย...”
เสิ่นซือฉิงย่อตัวลงตรงหน้าเธอ สีหน้าจริงจัง
“เหมียวเหมียว จำไว้นะ ต่อไปถ้ามีใครถามอะไร ก็บอกว่าจำไม่ได้ หรือไม่ก็ดูสีหน้าเสี่ยวเป่าไว้ ห้ามพูดอะไรออกไปเองเด็ดขาด”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะเธอพูดแล้วมีเสียงเหมียวติดมาด้วย”
เหมียวเหมียวนิ่งไปสองวินาที ก่อนจะยกมือปิดปาก
“ฉะ... ฉันมีเสียงเหมียวด้วยเหรอ?”
“เสียงท้ายคำเธอสูงขึ้น” เสิ่นซือฉิงเปิดสมุดบันทึก แล้วเขียนข้อความหนึ่งบรรทัดลงไป
“ฝึกพูดภาษาจีนกลาง เริ่มตั้งแต่วันนี้ วันละครึ่งชั่วโมง ฝึกกับฉัน ห้ามลากเสียงท้ายสูง ห้ามมีเสียงเหมียว”
เสี่ยวเป่ากลั้นหัวเราะจนตัวสั่น เขาใช้ศอกสะกิดเหมียวเหมียว
“พี่เข้มงวดยิ่งกว่าแม่ฉันอีก เดี๋ยวก็ชินเอง”
ถูซานเหยาพิงกลับลงบนเก้าอี้หวาย หลับตา ไม่สนใจพวกเขา
ปากของพี่หวังขึ้นชื่อเรื่องช่างพูดไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เธอแวะมาแค่ครั้งเดียว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งตรอกก็รู้กันหมดแล้วว่าบ้านฮั่วมี “หลานสาวจากชนบท” เพิ่มมาอีกคน
เป็นอย่างที่คิด
ไม่ถึงยี่สิบนาที ก็มีเสียงเคาะประตู
พี่หลิว ภรรยาของผู้บังคับกองพันที่สาม หิ้วชามแป้งข้าวโพดต้มเข้ามา
“น้องเหยาเหยา! ได้ยินว่าบ้านเธอมีแขกตัวน้อยมาใหม่เหรอ? ฉันต้มแป้งข้าวโพดมาให้สักชาม รองท้องหน่อยนะ!”
เหมียวเหมียวหลบอยู่ข้างหลังเสี่ยวเป่า มือทั้งสองกำชายเสื้อเขาแน่น
เสี่ยวเป่าขยับหลีกทางอย่างเปิดเผย
“เหมียวเหมียว เรียกคุณป้าหลิวสิ”
“คุณ... ป้าหลิว” คราวนี้เสียงท้ายคำไม่สูงขึ้นแล้ว
เสิ่นซือฉิงพยักหน้าเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ
พี่หลิวไม่เหมือนพี่หวัง เธอไม่ค่อยกวาดตามองคน แต่กลับเหลือบมองไปทางครัว
“เสี่ยวเป่า วันนี้หม้อของเธอต้มอะไรหรือ?”
“วันนี้ซื้อผักไม่ได้ เลยต้มข้าวต้มขาวครับ”
“ข้าวต้มขาวก็ดีแล้ว! หม้อของเธอต้มอะไรก็หอมไปหมด!” พี่หลิววางชามลง “วันหลังทำกับข้าวแล้ว ตักให้ป้าสักชามด้วยนะ!”
ส่งพี่หลิวกลับไปแล้ว ก็มีคนมาอีกสองคน