บทที่ 22 แบ่งของกันหลังปิดประตู เงินแข็งที่ชิงมาจากตลาดมืด!
ฮั่วอวิ๋นเจิงยก รองเท้าทหารที่เหยียบอยู่บนขาของสายลับออก
“เสี่ยวหลี่ คุณอยู่ที่นี่คอยจับตาพวกเขาไว้” น้ำเสียงของฮั่วอวิ๋นเจิงขรึมจนแทบมีหยดน้ำไหลออกมา เขาหันไปมองรถจี๊ป “ฉันจะพาคนกลับเขตทหารก่อน แล้วค่อยนำกำลังมาช่วย”
เสี่ยวหลี่ยืนตรงทำความเคารพ “รับทราบ! ผู้บังคับกองพันวางใจได้!”
ฮั่วอวิ๋นเจิงเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วขึ้นไปนั่ง
รถออกตัวอีกครั้ง
คราวนี้ฮั่วอวิ๋นเจิงขับอย่างระมัดระวัง แม้ถนนจะขรุขระ เขาก็พยายามหลบหลุมบ่อ
เขามองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง
ถูซานเหยายังคงขดตัวอยู่ตรงมุมเดิม ผมยาวบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เสี่ยวเป่านั่งเบียดชิดเธอ มือเล็กทั้งสองข้างกำชายเสื้อของเธอไว้แน่น
วันนี้แม่ลูกคู่นี้เพิ่งเจอพวกอันธพาลพ่อค้าหัวหมอที่บังคับซื้อขายในตัวเมือง ระหว่างทางกลับก็เกือบโดนสายลับยิงปืนลอบสังหารอีก
พวกมันจ้องเล่นงานเขาทั้งนั้น
สายลับพวกนั้นอยากจับครอบครัวของเขาไปแลกกับจางขาเป๋!
ข้อนิ้วที่ฮั่วอวิ๋นเจิงกำพวงมาลัยแน่นจนซีดเผือด เพลิงโทสะในใจแผดเผาจนเครื่องในปวดร้าวไปหมด
“อีกไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว” ฮั่วอวิ๋นเจิงเอ่ยเสียงอู้อี้ คล้ายกำลังปลอบโยน ทั้งยังคล้ายให้คำมั่น
ถูซานเหยาที่เบาะหลังขานรับเบา ๆ เสียงนุ่มละมุน ปลายเสียงสั่นไหวแผ่วจางจนแทบสังเกตไม่เห็น
ฮั่วอวิ๋นเจิงใจหายวูบ เหยียบคันเร่งลึกกว่าเดิม
ที่จริงแล้ว อาการ “สั่นเล็กน้อย” ของถูซานเหยาเป็นเพราะเมื่อครู่นี้สูดพลังหยางบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด จนอึดอัดแน่นท้อง