บทที่ 23 เงินเบี้ยเลี้ยง 100 หยวนยกให้ทั้งหมด! ผู้บังคับกองพันฮั่ว: ภรรยา ต่อไปคุณเป็นคนดูแลบ้านนะ!
ตอนฮั่วอวิ๋นเจิงโยนสายลับทั้งห้าคนให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัย เขาไม่ได้แม้แต่จะก้าวเข้าไปในห้องสอบสวน เพียงทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งว่า “เกี่ยวข้องกับจางขาเป๋”
หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยมองสายลับทั้งห้าที่ถูกมัดเป็นบ๊ะจ่าง ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว แล้วหันไปมองฮั่วอวิ๋นเจิงที่เปื้อนฝุ่นโคลนไปทั้งตัวและมีคราบเลือดติดรองเท้าทหาร ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
“ผู้บังคับกองพัน วิธีจัดการของคุณนี่...”
“มีความเห็นก็ไปหาผู้แทนทางการเมือง”
ฮั่วอวิ๋นเจิงรับใบรับเรื่องมาแล้วเดินจากไป
จ้าวกังรอเขาอยู่ในห้องทำงาน พอได้ฟังรายงานก็แทบทำกระป๋องเคลือบตกพื้น
“ซุ่มโจมตี?! ยังกล้าลงมือกับครอบครัวนายอีกหรือ! ไอ้พวกสารเลวนี่ใจกล้าเกินไปแล้ว!”
“คนที่อยู่เบื้องหลังจางขาเป๋เริ่มร้อนตัวแล้ว” ฮั่วอวิ๋นเจิงยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สีหน้าเคร่งขรึม
“ผมเสนอให้กวาดล้างพื้นที่โดยรอบเขตทหารในรัศมี 30 กิโลเมตร ถอนสายลับที่ฝังตัวอยู่ให้หมด”
“ได้ ฉันจะรีบรายงานเบื้องบนทันที” จ้าวกังเซ็นชื่อเสร็จก็เงยหน้ามองเขา “ภรรยากับลูกนายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ตกใจน่ะครับ”
สามคำนี้ลอดไรฟันออกมา เจือความแค้นที่ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
จ้าวกังโบกมือ “เอาละ ๆ รีบกลับไปเถอะ ภรรยานายร่างกายอ่อนแอขนาดนั้น อย่าทำให้ตกใจจนเป็นอะไรไปอีกล่ะ”
ฮั่วอวิ๋นเจิงทำความเคารพแล้วหมุนตัวเดินออกไป
ระหว่างทางกลับเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เขาแวะเข้าไปที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุง
เหล่าโจวแห่งฝ่ายส่งกำลังบำรุงกำลังดีดลูกคิดอยู่ พอเห็นฮั่วอวิ๋นเจิงเข้ามาก็รีบลุกขึ้น