บทที่ 21 ถูกซุ่มโจมตีในถิ่นทุรกันดาร ผู้บังคับกองพันฮั่วปกป้องภรรยาอย่างดุดัน!
ที่นี่เป็นเส้นทางที่ต้องผ่านหากจะเดินทางจากตัวเมืองกลับเขตทหาร ทั้งสองข้างทางมีหญ้าแห้งสูงเกือบครึ่งตัวกับแนวป้องกันลม ปกติสิบวันครึ่งเดือนยังแทบไม่เห็นชาวบ้านสักคน
เสี่ยวหลี่เปิดประตูรถเตรียมลงไป “ผมลงไปดูหน่อย อย่าให้เป็นชาวบ้านคนไหนหกล้ม...”
“กลับมา!” ฮั่วอวิ๋นเจิงคว้าคอเสื้อด้านหลังของเสี่ยวหลี่ไว้หมับ แล้วกระชากเขากลับเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ
สัญชาตญาณที่ฝึกฝนมาจากการเฉียดความตายมานับครั้งไม่ถ้วนบอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เงียบเกินไป
ในอากาศไม่มีกลิ่นคาวเลือดแม้แต่น้อย
ถุงผ้าหรือเสบียงแห้งที่แขวนอยู่บนมือจับรถก็ควรกระจัดกระจายอยู่บนพื้น
แต่รอบรถคันนั้นกลับสะอาดเกลี้ยงเกลา
ฮั่วอวิ๋นเจิงยกมือขวาไปแตะเอวด้านหลังทันที นิ้วโป้งดันสลักนิรภัยของปืนประจำกายออก
เขาหันข้าง ลดเสียงลงกำชับสองแม่ลูกว่า “ล็อกประตูให้แน่น ก้มหน้าลง ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามมองออกไปข้างนอกเด็ดขาด”
ถูซานเหยาพิงพนักเก้าอี้อยู่ ที่จริงตอนรถเบรกกะทันหันเมื่อครู่ เส้นผมสักเส้นก็ไม่กระดิก
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายจมูกขยับแผ่วเบา
ในลมหนาวของถิ่นทุรกันดารแห่งนี้ มีกลิ่นดินปืนฉุนจัดปะปนอยู่ด้วย รวมถึงเสียงหายใจหนัก ๆ สับสนปนเปกันหลายเสียง
“อย่าลงจากรถทางซ้าย” ถูซานเหยาเอ่ยขึ้นเนิบช้า เสียงเบาราวกับกำลังพูดละเมอ
มือที่จับปืนของฮั่วอวิ๋นเจิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่มีเวลาคิดให้ถี่ถ้วน ร่างกายตึงเกร็งราวกับคันธนูที่ขึ้นสายจนสุด ก่อนผลักประตูรถทางขวาออกอย่างรวดเร็ว
เขาไม่ได้ลงจากรถทันที แต่กลิ้งตัวไปกับพื้น หลบเข้าไปในมุมอับใต้ท้องรถจี๊ป