บทที่ 40 ถูซานเหยา: เงินกับคูปอง ขาดไปแม้แต่นิดเดียว ฉันจะหักแขนพวกแกคนละข้าง!
วันรุ่งขึ้น
เก้าโมงเช้า สถานีรถโดยสารประจำอำเภอ
รถโดยสารสีเขียวคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้าจอด พ่นควันดำออกมาเป็นกลุ่ม
ถูซานเหยาสวมเสื้อบุนวมสีเทาตัวใหญ่ตัวนั้น จูงมือเสี่ยวเป่าลงจากรถ
เสิ่นซือฉิงสะพายกระเป๋าใบเล็กสีเขียวทหารเดินตามหลังมา
เมื่อคืนถูซานเหยาดูดพลังหยางจากฮั่วอวิ๋นเจิงไปไม่น้อย วันนี้จึงหาได้ยากที่นางจะไม่ไอ แถมยังเดินได้โดยไม่ต้องให้ใครประคอง
เพียงแต่ใบหน้ายังคงซีดขาวราวกระดาษ กลิ่นอายงามป่วยชวนให้คนใจอ่อนนั้นล้างอย่างไรก็ไม่จาง
“แม่ครับ เราจะไปไหนกันก่อน?” เสี่ยวเป่าเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตกลอกมองไปรอบ ๆ
“ตลาดมืด”
เสิ่นซือฉิงดึงแขนเสื้อถูซานเหยา พลางลดเสียงลง
“คุณน้าคะ ตลาดมืดในอำเภออยู่ที่ตรอกหมูหลังโรงงานทอผ้า แถวนั้นคุมเข้มมาก คนหน้าใหม่ทั่วไปเข้าไปไม่ได้ อีกอย่าง พวกเราไม่ได้เอาสมุนไพรชิ้นใหญ่ติดมือมาด้วย มีแค่เส้นโสมไม่กี่เส้น พวกเขาจะยอมคุยกับเราหรือคะ?”
ถูซานเหยาหาวหวอด เดินเอื่อย ๆ ไปทางปากตรอก
“ถ้าพวกเขาไม่ยอมคุย เราก็หาทางทำให้ยอมคุย กฎมีไว้สำหรับคนเป็น ถ้าไม่อยากเล่นตามกฎ ก็เปลี่ยนวิธีเล่นเสีย”
ทั้งสามเดินเรื่อยเปื่อยไปตลอดทาง ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็มาถึงตรอกด้านหลังโรงงานทอผ้า
ที่นี่เป็นตรอกตัน ปากตรอกมีแผงซ่อมรองเท้าตั้งอยู่ ชายคนหนึ่งสวมหมวกขนสุนัขกำลังก้มหน้าใช้เหล็กแหลมแทงพื้นรองเท้า
ถูซานเหยาเดินตรงเข้าไปหา
ชายคนนั้นไม่เงยหน้า เหล็กแหลมในมือแทงทะลุพื้นยางหนา “ซ่อมรองเท้าห้าสิบเฟิน ไม่ซ่อมก็หลบไป”
นี่คือรหัสลับ
หมายความว่าค่าเข้าตลาดมืดคนละห้าสิบเฟิน
ถูซานเหยาหยุดอยู่หน้าแผงซ่อมรองเท้า ล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อบุนวม ไม่มีทีท่าว่าจะควักเงินออกมา
“เสี่ยวเป่า”
เสี่ยวเป่าเดินเข้าไป มืออวบ ๆ ควานอยู่ในกระเป๋า ก่อนจะหยิบห่อกระดาษยับยู่ยี่ออกมา
เมื่อเปิดออก ข้างในมีเส้นรากเล็กเรียวเท่าไม้จิ้มฟัน ยาวเพียงครึ่งชุ่นนอนอยู่
มันคือรากที่หลุดมาจากโสมป่าซึ่งมีอายุเจ็ดสิบถึงแปดสิบปีสองต้น ที่ปล้นมาได้จากตลาดมืด
เสี่ยวเป่ายื่นห่อกระดาษไปตรงหน้าชายคนนั้น แล้วพูดเสียงเด็กน้อยว่า