บทที่ 39 อาศัยจังหวะสูบพลังหยางสักเฮือก ถูซานเหยา: ผู้ชายคนนี้บำรุงดีจริง ๆ!
“อยู่ที่บ้านพักครอบครัวทหารงั้นเหรอ? แน่ใจนะ?” จ้าวกังขึ้นเสียงสูงอย่างตกใจ
นายแพทย์ทหารหลี่เช็ดเหงื่อ พยักหน้ารัว ๆ
“เด็กสาวตระกูลเสิ่นคนนั้นฉลาดเป็นกรด ก่อนกลับยังอุตส่าห์แวะไปถามผมที่สถานพยาบาลว่า ถ้ายาสำหรับเหตุฉุกเฉินตอนฝึกเดินทางไกลไม่พอ มีงบซื้อเพิ่มชั่วคราวไหม ตอนนั้นผมยังสงสัยอยู่เลย พอมาคิดดูตอนนี้ เจ้าตัวแสบคงขุดหลุมพรางรอพวกเราไว้ก่อนแล้ว!”
ฮั่วอวิ๋นเจิงไม่ได้ตอบอะไร สายตาจับอยู่ที่ทหารหนุ่มบนเปลหามซึ่งหน้าซีดเผือดเพราะเสียเลือดมาก
จากหุบเขาศิลาดำถึงที่ตั้งกองทหาร ระยะทางตรง 50 กิโลเมตร
เส้นทางภูเขาขรุขระ รถจี๊ปทหารจอดอยู่ที่ป่าไม้บริเวณชายขอบภูเขาต้าชิง ส่วนระยะทางอีก 20 กิโลเมตรต้องเดินเท้าไป
แต่ถ้ารอให้ฟ้าสางแล้วค่อยส่งคนไป ก็ไม่ทันการณ์
ฮั่วอวิ๋นเจิงหันไปยังโต๊ะสนาม คว้ากุญแจรถกับไฟฉายขึ้นมาทันที
“เหล่าจ้าว นายอยู่เฝ้าค่าย จัดกองพันที่สองขยายแนวเฝ้าระวังรอบนอกออกไปอีก 500 เมตร ระวังว่าจะมีหินถล่มซ้ำ นายแพทย์ทหารหลี่ ช่วยประคองอาการคนเจ็บไว้”
จ้าวกังคว้าแขนเขาไว้ “เหล่าฮั่ว จะไปคนเดียวเหรอ? กลางดึกแบบนี้ทางเขาเดินลำบาก ให้ผมเรียกทหารเวรสักสองคนที่ฝีมือดีไปกับคุณเถอะ!”
“ไม่ต้อง ผมไปคนเดียวเร็วกว่า” ฮั่วอวิ๋นเจิงยัดไฟฉายลงกระเป๋าเสื้อคลุม ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ก่อนเปิดม่านกระโจมแล้วพุ่งออกไป
ลมหนาวข้างนอกเย็นเยียบราวคมมีด
ตีสองครึ่ง
บ้านพักครอบครัวทหาร
ลมพัดต้นเอล์มเก่า ๆ ในลานบ้านจนใบไม้เสียดสีกันดังซู่ซ่า
ฮั่วอวิ๋นเจิงจอดรถจี๊ปไว้ริมทางดินนอกบ้านพักครอบครัวทหาร ไม่กล้าบีบแตร เขาก้าวยาว ๆ ไปหยุดหน้าประตูบ้านตัวเอง
ประตูลงกลอนไว้จากด้านใน
เขาไม่เคาะประตูเพราะกลัวรบกวนเพื่อนบ้าน จึงใช้มือข้างเดียวยันกำแพง กระโดดข้ามอย่างคล่องแคล่ว ก่อนลงพื้นในลานบ้านอย่างเบาหวิว
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ไฟในห้องโถงก็สว่างขึ้น
ฮั่วอวิ๋นเจิงชะงักเกร็ง มือเผลอเอื้อมไปแตะปืนประจำกายที่เอว
ม่านประตูถูกเลิกขึ้น ศีรษะกลมป้อมของเด็กชายโผล่ออกมา มือยังถือเทียนไขที่เหลืออยู่ครึ่งเล่ม