บทที่ 41 กระบองเหล็กแหลกเป็นผุยผง? ถูซานเหยา: งานก่อสร้างห่วยแตก!
กลิ่นสนิมเหล็กปะปนกับกลิ่นคาวเลือคลอยอวลอยู่ในอากาศ
ลูกน้องทั้งสามคนล้มระเนระนาด ไม่มีใครยืนอยู่ได้สักคน
พี่เสือถอยหลังไปสองก้าว เอวกระแทกเก้าอี้ไท่ซือ มือหนึ่งล้วงไปใต้โต๊ะ ที่ช่องลับใต้โต๊ะซ่อนปืนสั้นไว้กระบอกหนึ่ง เป็นของเอาไว้ช่วยชีวิตในยามคับขัน
ทันทีที่มือสัมผัสด้ามปืน แขนทั้งข้างก็ถูกพลังบางอย่างตรึงไว้แน่น
ถูซานเหยาไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไร
ใกล้
ใกล้จนได้กลิ่นหอมเย็นของพฤกษาบนกายเธอ
มือของเธอกดอยู่บนข้อมือพี่เสือ แรงกดไม่ได้หนักหนา คล้ายหญิงสาววางมือลงอย่างออดอ้อน
แต่กระดูกข้อมือของพี่เสือกลับส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ ความเจ็บปวดทำให้เหงื่อเย็นผุดพรึ่บเต็มหน้าผาก
«ฉันบอกแล้ว» เสียงถูซานเหยาเบาและเนิบช้า «ขาดไปหนึ่งส่วน ฉันจะหักแขนแกหนึ่งข้าง อยากลองดูไหมว่าฉันพูดเล่นหรือเปล่า?»
ริมฝีปากพี่เสือสั่นระริกราวกับตะแกรงร่อนแกลบ
เขาคลุกคลีอยู่ในวงการใต้ดินมาสิบกว่าปี คุมกิจการผิดกฎหมายอยู่ตามตรอกสามสายของตัวเมือง ไม่เคยเจอคนแบบไหนมาบ้าง
แต่คนแบบนี้ เขาไม่เคยเจอมาก่อน
สวมเสื้อฝ้ายปะชุน ใบหน้าซีดขาวราวกับผี เดินเหินเบาหวิวเหมือนปุยหลิวต้องลม แต่พอลงมือกลับ... นี่มันเรื่องที่คนทำได้จริง ๆ หรือวะ?
«จะ...จะเอาเท่าไร?» เสียงพี่เสือสั่นเครือเหมือนคนกำลังร้องไห้
«ทั้งหมด»
«ทั้ง...»
ถูซานเหยาเพิ่มแรงกดอีกนิด
«อ๊าก... ทั้งหมด! ยกให้หมดเลย!»
พี่เสือทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ คลานตะเกียกตะกายไปลากหีบเหล็กออกมาจากใต้เก้าอี้ไท่ซือ แล้วควักกุญแจจากตัว มือสั่นอยู่สามครั้งกว่าจะไขเปิดได้
พอเปิดหีบ เสี่ยวเป่าก็แทบถลนตาออกมา
เงินแน่นเต็มหีบ
ธนบัตรใบใหญ่สีดำเรียงซ้อนกันเป็นตั้งเหมือนก้อนอิฐ ข้าง ๆ ยังมีใบรับรองสีสันฉูดฉาดอีกหลายม้วน มัดด้วยหนังยาง
«รวยแล้ว รวยแล้ว!» เสี่ยวเป่าพุ่งเข้าไปเริ่มนับเงิน มืออวบทั้งสองข้างพลิกไปมาอย่างรวดเร็ว
เสิ่นซือฉิงยืนอยู่ตรงมุมกำแพง ขายังสั่นอยู่ แต่ความคิดเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว
เธอกอดสมุดบันทึกไว้แน่น จ้องแผ่นหลังของถูซานเหยา อ้าปากแล้วก็หุบ หุบแล้วก็อ้าอีก
กระบองเหล็ก