บทที่ 35 ผู้แทนทางการเมืองออกโรงปกป้องสุดตัว ใครกล้าหาว่านี่คือการค้ากำไรเกินควร?
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง จ้าวกังก็นำทหารสองนายขนสมุนไพรที่เก็บมาเมื่อวานขึ้นรถเข็น
หวงฉีห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า ซานชีกับตังกุยมัดแยกกันด้วยเชือกฟาง ส่วนสายน้ำผึ้งใส่ไว้ในถุงผ้า ขณะที่เห็ดสนวางอยู่บนสุด
เมื่อคืนเสิ่นซือฉิงจัดแยกประเภทไว้เรียบร้อยแล้ว ใต้สมุนไพรแต่ละชนิดยังมีแผ่นกระดาษจดชื่อ น้ำหนัก และราคาที่แนะนำให้รับซื้อเอาไว้ด้วย
ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งกว่าเภสัชกรในสถานีอนามัยเสียอีก
ตอนจ้าวกังเข็นรถมาถึงหน้าสถานีอนามัย หลี่เจี้ยนกั๋ว แพทย์ทหารชรากำลังนั่งยอง ๆ แปรงฟันอยู่บนขั้นบันได
พอเห็นสมุนไพรเต็มรถ แปรงสีฟันในปากก็ยังไม่ทันคายออกมาให้หมด
“ผู้แทนจ้าว นี่คุณ...”
“เก็บมาจากเขาเมื่อวาน” จ้าวกังเปิดปากถุงผ้า เผยให้เห็นสายน้ำผึ้งข้างใน “ลองดูคุณภาพสิ”
หลี่เจี้ยนกั๋วเช็ดปากแล้วขยับเข้ามาดูใกล้ ๆ
เขาหยิบรากหวงฉีขึ้นมาพลิกดูรอยตัดอยู่สองสามครั้ง จากนั้นหักซานชีชิ้นหนึ่งมาดม คิ้วของชายชราก็เลิกสูงขึ้นเรื่อย ๆ
“หวงฉีนี่อายุอย่างน้อยก็สิบห้าปี เส้นใยแน่น ไม่มีโพรง ดีกว่าของที่เราเบิกมาจากสหกรณ์ร้านค้าตั้งสองระดับ”
“งั้นรับซื้อได้ไหม?”
“รับสิ! ต้องรับอยู่แล้ว!” หลี่เจี้ยนกั๋วร้อนใจ “ฉันกำลังกลุ้มใจอยู่ว่ายารักษาแผลจากการฝึกภาคสนามฤดูใบไม้ร่วงจะไม่พอ ซานชีล็อตนี้ถ้าเอาไปบดเป็นผง แค่ยาห้ามเลือดก็ปรุงได้ตั้งสองร้อยชุดแล้ว”
ทั้งสองช่วยกันยกสมุนไพรเข้าไปในห้องยา ปิดประตูแล้วชั่งน้ำหนักพร้อมลงทะเบียนทีละอย่าง
ไม่ได้เอาเหอโส่วอูมาด้วย
เมื่อคืนฮั่วอวิ๋นเจิงสั่งไว้แล้วว่าต้นนั้นให้ถูซานเหยาเก็บไว้ทั้งหมด
จ้าวกังเสียดายอยู่บ้าง แต่ไม่กล้าพูดอะไร
พอคำนวณบัญชีเสร็จ หลี่เจี้ยนกั๋วก็ประทับตราลงบนใบเสร็จ แล้วยื่นให้จ้าวกัง
“หวงฉีสี่จินสามเหลี่ยง ราคาจินละสามหยวนห้า รวมสิบห้าหยวนห้า ซานชีสองจินหนึ่งเหลี่ยง ราคาจินละแปดหยวน รวมสิบหกหยวนแปด ตังกุยสองจินหกเหลี่ยง ราคาจินละสามหยวน รวมเจ็ดหยวนแปด สายน้ำผึ้งสิบสองจิน ราคาจินละสี่หยวน รวมสี่สิบแปดหยวน เห็ดสนหกจินสองเหลี่ยง ราคาจินละสี่หยวน รวมยี่สิบสี่หยวนแปด”