บทที่ 36 กล้าแจ้งความลับหรือ? เจ้าหน้าที่จัดซื้อพิเศษของสถาบันวิจัยเริ่มงานแล้ว
เสิ่นซือฉิงใช้กิ่งไม้ในมือขีดวงกลมบนพื้น ล้อมคำว่า “หลี่ชุ่ยฮวา” เอาไว้
“เรื่องที่เธอเขียนจดหมายร้องเรียน ผู้แทนทางการเมืองจ้าวจะจัดการให้ แต่ถึงจะจัดการ เรื่องนี้ก็ไม่ได้มีต้นตอมาจากเธอ”
เสี่ยวเป่านั่งยอง ๆ คางอวบวางบนเข่า “แล้วต้นตอมาจากไหนล่ะ?”
“มาจากพวกเราเอง”
เสิ่นซือฉิงวางกิ่งไม้พาดขวาง ชี้ไปยังเส้นหลายเส้นที่ขีดไว้บนพื้น
“ตอนนี้เส้นทางที่คุณน้าเก็บสมุนไพรไปขาย พึ่งพาบารมีของผู้แทนทางการเมืองจ้าวกับหัวหน้าเป็นหลัก บารมีแบบนี้ใช้ครั้งหนึ่งก็ได้ผล ใช้สองครั้งก็พอถูไถ แต่ใช้ครั้งที่สาม คนอื่นก็เริ่มรำคาญแล้ว วันนี้หลี่ชุ่ยฮวาร้องเรียนได้ พรุ่งนี้จางซานหลี่ซื่อก็ร้องเรียนได้เหมือนกัน ถ้าไม่มีเอกสารรับรองอย่างเป็นทางการ ข้อหา ‘ค้ากำไรเกินควร’ ก็จะลอยค้างอยู่เหนือหัวไปตลอด”
เสี่ยวเป่าขมวดคิ้ว
เด็กครึ่งปีศาจวัยสี่ขวบเคยเรียนรู้กฎเกณฑ์ของมนุษย์ไม่น้อยจากน้าฝูงชีในม่านพลังกั้น
เมื่อก่อนฝูงชีใช้ชีวิตปะปนกับมนุษย์มาหลายสิบปี ประโยคที่พูดบ่อยที่สุดก็คือ “โลกของมนุษย์ กฎเกณฑ์ใช้ได้ผลยิ่งกว่ากำปั้น”
“แล้วจะทำยังไง?”
เสิ่นซือฉิงลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนกระโปรง
“ฉันจะไปโทรศัพท์สักหน่อย”
“โทรหาใคร?”
“คุณปู่ของฉัน”
เสี่ยวเป่าชะงักไป ก่อนดวงตาทั้งสองข้างจะค่อย ๆ เปล่งประกายขึ้น
คุณปู่เสิ่นอยู่ที่สถาบันวิจัย ระดับตำแหน่งไม่ธรรมดา ทั้งยังมีเส้นสายกว้างขวาง
คราวก่อนเขาเคยพูดไว้ว่า มีเส้นสายเพิ่มอีกทาง ก็มีทางไปเพิ่มอีกทาง
วันนี้ทางเส้นนั้นก็ได้ใช้แล้ว
---——————————————
ห้องสื่อสารของเขตทหารอยู่ชั้นหนึ่งของอาคารหน่วยงาน เป็นห้องตรงสุดทางฝั่งตะวันตก
ตอนเสิ่นซือฉิงวิ่งไปถึง เจ้าหน้าที่สื่อสารเวรกำลังกัดแอปเปิลอยู่
เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยวัยเจ็ดขวบวิ่งหอบมายืนหน้าเคาน์เตอร์ เธอเขย่งเท้าสุดแรงแล้วก็ยังโผล่พ้นขอบเคาน์เตอร์มาได้แค่ครึ่งหัว
“คุณลุงคะ หนูจะโทรทางไกลค่ะ”
เจ้าหน้าที่สื่อสารชะโงกหน้าลงมามอง “หนูน้อย ที่นี่ไม่ใช่ที่เล่นนะ—”