บทที่ 34 เธอดึงมือเขามาวางแนบอก: ผู้บังคับกองพันฮั่ว มานอนเป็นเพื่อนฉันสิ
สิ้นเสียงของเสิ่นซือฉิง ทั้งเนินเขาก็เงียบกริบลงทันที
ลูกกระเดือกของจ้าวกังกระเพื่อมสองครั้ง น้ำเสียงแหบพร่าขึ้นมา “เหอโส่วอูอายุห้าสิบปีหรือ? แน่ใจนะ?”
“ระดับการเปลี่ยนเป็นเนื้อไม้ของลำต้น ความเข้มของสีม่วงบนใบ และลักษณะการแผ่กระจายของราก...” เสิ่นซือฉิงพลิกสมุดบันทึก พูดเร็วปรื๋อ
“ในคู่มือสมุนไพรของสถาบันวิจัยคุณปู่มีบันทึกไว้อย่างละเอียด ต้นนี้อายุอย่างน้อยห้าสิบปีขึ้นไปค่ะ”
จ้าวกังหันไปมองฮั่วอวิ๋นเจิง
ฮั่วอวิ๋นเจิงยืนอยู่บนหน้าผา มีดพร้าหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ
เขาไม่รู้เรื่องสมุนไพร แต่รู้เรื่องราคา
ปีก่อนสถานพยาบาลทหารเขตทหารเคยเบิกเหอโส่วอูชุดหนึ่งจากสหกรณ์จำหน่ายสินค้า อายุสิบปี ราคาชั่งละ 8 หยวน
ถ้าอายุห้าสิบปี...จะต้องราคาเท่าไรกัน?
“เหล่าฮั่ว อย่ามัวอึ้ง รีบขุดสิ!” จ้าวกังกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ
ฮั่วอวิ๋นเจิงได้สติ ยัดมีดพร้ากลับเข้าที่เอว แล้วเริ่มใช้มือเปล่าคุ้ยเศษหินในซอกผา
รากของเหอโส่วอูลึกมาก รากแก้วหยั่งลงไปถึงส่วนลึกที่สุดของรอยแยกหิน ส่วนรากฝอยพันกันแน่นขนัด
ฮั่วอวิ๋นเจิงไม่กล้าใช้แรงมาก กลัวรากฝอยขาด จึงได้แต่ค่อย ๆ เก็บเศษหินออกทีละนิด
ถูซานเหยายืนอยู่ตรงเชิงเนิน เงยหน้ามอง
สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยน ทว่าเสี่ยวเป่าสังเกตเห็นนิ้วมือของเธอขยับเบา ๆ อยู่ในแขนเสื้อ
นั่นคือการร่ายคาถา
พลังวิญญาณสายบางเบายิ่งซึมจากปลายนิ้วลงสู่ดิน คลายดินที่อยู่ลึกเข้าไปในซอกหินอย่างเงียบเชียบ
จู่ ๆ ฮั่วอวิ๋นเจิงก็รู้สึกว่าหินใต้มือขยับหลวมขึ้น
เขาเร่งมือทำงาน ไม่ถึงสิบกว่านาที เหอโส่วอูทั้งต้นก็ถูกขุดขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์
รากแก้วใหญ่เท่าท่อนแขน ผิวด้านนอกสีน้ำตาลดำ หน้าตัดเป็นสีม่วงแดงจาง ๆ
รากฝอยขดเป็นก้อน หนักอึ้งอยู่ในมือ
ทหารสองนายเข้ามาดู หนึ่งในนั้นเอื้อมมือยกชั่งน้ำหนัก “ผู้บังคับกองพัน ต้นนี้อย่างน้อยก็หนัก 5 ชั่งครับ”
จ้าวกังสูดลมหายใจเฮือก
5 ชั่ง อายุห้าสิบปี...ถ้าคิดตามราคาตลาด อย่างน้อยก็เกิน 200 หยวน
เขาหันขวับไปมองถูซานเหยา