บทที่ 14 เก็บของดีระดับสุดยอด! ได้ใบไม้ทองคำมาถึง 5 ใบ!
ฮั่วอวิ๋นเจิงล้างกล่องข้าวเสียงดังไม่น้อย
อ่างล้างอยู่ในลานบ้าน น้ำเย็นไหลซ่า ๆ ชะล้างกล่องโลหะเคลือบ ส่งเสียงกระทบกันดังเคร้งคร้าง
ถูซานเหยาเอนกายพิงหัวเตียง ฟังเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก เปลือกตาปรืออย่างเกียจคร้าน
ไม่นานนัก ชายหนุ่มก็เช็ดมือพลางเดินก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้องโถงใหญ่ พัดพาลมเหนือสายหนึ่งติดเข้ามาด้วย
“ผมจะกลับไปที่กองบัญชาการสักรอบ” ฮั่วอวิ๋นเจิงบอกกล่าวผ่านม่านประตูห้องนอนใหญ่
สายลับที่จับได้เมื่อคืนปากแข็งมาก แม้หน่วยรักษาการณ์จะสอบสวนตลอดทั้งคืนก็ยังเค้นคำจริงออกมาได้ไม่กี่ประโยค เขาจึงต้องไปด้วยตัวเอง
“พ่อจะไปตีคนร้ายเหรอครับ?” เสี่ยวเป่าโผล่หัวออกมาจากช่องประตู มือทั้งสองข้างจับกรอบประตูไว้
ฮั่วอวิ๋นเจิงก้มมองใบหน้าที่คล้ายตัวเองอย่างกับแกะ แล้วลดเสียงให้นุ่มลง “เฝ้าประตูให้ดี นอกจากผู้แทนทางการเมืองกับพี่สะใภ้บ้านข้าง ๆ แล้ว ใครมาเคาะก็ห้ามเปิด มีธุระให้ไปหาพี่สะใภ้หวังบ้านข้าง ๆ เข้าใจไหม?”
เสี่ยวเป่ายืดอก พยักหน้าแรง ๆ “รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!”
ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มวางลงบนหัวเสี่ยวเป่า ขยี้เบา ๆ สองที ก่อนหันหลังเปิดประตูออกไป
รองเท้าทหารเหยียบลงบนดินแข็งในลาน เสียงค่อย ๆ ห่างออกไป พลังหยางบริสุทธิ์อันร้อนแรงและกร้าวแกร่งก็จางหายไปจากลานบ้านตามกัน
เมื่อแน่ใจว่าเขาเดินไปไกลแล้ว ถูซานเหยาจึงค่อย ๆ เปิดผ้าห่ม สอดปลายเท้าเข้าไปในรองเท้าผ้าเก่า
“แม่ ค่อย ๆ นะครับ” เสี่ยวเป่ารีบวิ่งเข้าไปหา ยื่นมือทั้งสองข้างประคองเธอ
“ไม่เป็นไร” ถูซานเหยาตบหลังมือเขาเบา ๆ
ในเส้นลมปราณมีพลังวิญญาณอ่อนจางช่วยพยุงอยู่บ้าง ตอนนี้เธอจึงไม่ต้องเดินสองก้าวแล้วหอบสามครั้ง อย่างน้อยก็เคลื่อนไหวได้เหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วไป