บทที่ 13 เสี่ยวเป่าเข้าสังคมออนไลน์ พ่อ ต้องมานอนเป็นเพื่อนแม่!
ฝีเท้าของฮั่วอวิ๋นเจิงชะงักกึกอยู่กับที่
ดวงตาจิ้งจอกที่หรี่ลงครึ่งหนึ่งของถูซานเหยาเปี่ยมด้วยความอยากรู้อย่างบริสุทธิ์ ราวกับเธอถามคำถามธรรมดาทั่วไปจริง ๆ
“ฉันปูนอนกับพื้น”
สี่คำนั้นหลุดออกมาจากไรฟันอย่างแข็งกระด้าง
ถูซานเหยาเอียงศีรษะ “ปูนอนกับพื้นหรือ? หน้าหนาวแบบนี้ พื้นปูนเย็น ๆ คุณจะนอนหรือไง?”
“ทหารอย่างเราผ่านความลำบากมาสารพัด”
ฮั่วอวิ๋นเจิงหมุนตัวเดินออกไปทันที ใบหูแดงลามไปจนถึงต้นคอ
ถูซานเหยาเอนกายพิงหมอน ม้วนปอยผมยาวที่หลุดลงมาด้วยปลายนิ้ว ก่อนเอ่ยเสริมเนิบ ๆ “ฉันไม่ได้บอกให้คุณมานอนเตียงเดียวกับฉันสักหน่อย ห้องข้าง ๆ ก็ยังว่างไม่ใช่หรือ?”
แผ่นหลังของฮั่วอวิ๋นเจิงแข็งค้างไปชั่วขณะ
เขาหันกลับมา มองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน
ถูซานเหยาเลิกคิ้ว
ฮั่วอวิ๋นเจิงเงียบไปสองวินาที ก่อนกระชากประตูเปิดแล้วเดินออกไป
บานประตูกระแทกวงกบจนเศษปูนจากผนังร่วงลงมาแผ่นหนึ่ง
เสี่ยวเป่าเดินเข้ามาจากด้านนอก ฟุบตัวข้างถูซานเหยาแล้วพึมพำเสียงเบา “แม่ทำพ่อหนีไปอีกแล้ว”
“แม่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“แค่สายตาของแม่ก็พอแล้ว” เสี่ยวเป่าใช้นิ้วป้อม ๆ จิ้มแขนถูซานเหยา “น้าฝูงชีเคยบอกว่าแม่เกิดมามีเสน่ห์ชวนหลงใหล เวลาคุยกับคนอื่นต้องเก็บอาการหน่อย”
ถูซานเหยาพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน “จะให้เก็บอะไร? แม่ก็แค่ถามว่าเขาจะนอนที่ไหน”
“แต่ตอนถามตาแม่ยิ้มอยู่นี่”
“แม่ไม่ได้ยิ้ม”
“ยิ้มสิ มุมปากแม่ยกขึ้นนิดหนึ่ง”
ถูซานเหยาเอื้อมมือไปหยิกแก้มเขาแล้วดึงออกทั้งสองข้าง
“ยุ่งเรื่องของแม่จริง ๆ”
ใบหน้าของเสี่ยวเป่าถูกหยิกจนเบี้ยว เขาประท้วงเสียงอู้อี้ “แม่... เจ็บ...”
ถูซานเหยาปล่อยมือแล้วหลับตาลง
ห้องนี้อุ่นกว่าห้องพยาบาลมากนัก
เตาถ่านติดไฟลุกโชน อากาศยังอบอวลด้วยพลังหยางที่หลงเหลือจากตัวฮั่วอวิ๋นเจิง
แก่นปีศาจที่แตกร้าวในตันเถียนของเธอเริ่มหมุนช้า ๆ อีกครั้ง หนึ่งรอบ สองรอบ ทุกครั้งที่หมุน เส้นลมปราณก็มีไออุ่นเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่ง
เสี่ยวเป่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนปีนลงจากเตียงแล้วเดินสำรวจรอบห้อง
ห้องนอนไม่ใหญ่ แต่เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน