บทที่ 33 เก็บสมุนไพรได้ทั่วทั้งภูเขา ผู้แทนจ้าวถึงกับโลกทัศน์พังทลาย
ฟ้ายังไม่ทันสางดี ฮั่วอวิ๋นเจิงก็ตรวจตะกร้าสะพายหลังไปแล้วสามรอบ
เสี่ยวเป่าสวมเสื้อบุนวม นั่งยองอยู่ตรงประตูรั้ว มีรากโสมคาบอยู่ในปาก ง่วงจนหัวผงก
เสิ่นซือฉิงกลับกระปรี้กระเปร่ามาก ในมือถือสมุดเล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ บนนั้นจดชื่อสมุนไพรชนิดต่าง ๆ กับราคาตลาดไว้แน่นขนัด
“สายน้ำผึ้ง ตากแห้งแล้วสถานีอนามัยรับซื้อจินละ 1.2 หยวน ซานชีป่า ของสดจินละ 3.5 หยวน หวงฉีที่มีอายุเกิน 10 ปี จินละ 2 หยวน” เธออ่านให้เสี่ยวเป่าฟังเสียงเบา
ดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวเป่าแทบจะปิดสนิท เขาตอบงึมงำว่า “พี่จำไปก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่เห็นก็รู้เองว่าต้องขุดอะไร”
ตอนถูซานเหยาออกมาจากในบ้าน เธอสวมเสื้อบุนวมเก่าสีเทา ผมรวบเป็นหางม้าต่ำแบบลวก ๆ ด้วยผ้าผูกผม
เธอเดินมาหยุดกลางลาน แล้วหาวออกมาครั้งหนึ่ง
ฮั่วอวิ๋นเจิงสะบัดเสื้อกั๊กบุนวมตัวหนา ก่อนสวมให้เธอโดยไม่ถามไถ่
“บนเขาหนาว”
ถูซานเหยาก้มมองตัวเองที่ถูกห่อจนกลมดิก ลองขยับแขนดู พื้นที่ให้ขยับมีแค่ประมาณครึ่งฉื่อ
“ผู้บังคับกองพันฮั่ว ฉันไปเก็บสมุนไพร ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนะคะ”
“ถ้าร้อนค่อยถอดตอนถึงเขา ตอนนี้ใส่ไว้ก่อน”
ถูซานเหยาคร้านจะเถียงกับเขา อย่างไรพอขึ้นเขาแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็ต้องเอาแรงทั้งหมดไปช่วยเธอแบกของ จะยังมีเวลาที่ไหนมาสนใจว่าเธอสวมอะไร
ทั้งสี่คนเพิ่งเดินมาถึงประตูใหญ่ของเขตที่พักครอบครัวทหาร รถจี๊ปทหารคันหนึ่งก็จอดเอี๊ยดอยู่ริมทาง
จ้าวกังกระโดดลงจากที่นั่งข้างคนขับ ด้านหลังตามมาด้วยทหารหนุ่มร่างกำยำสองนาย
“เหล่าฮั่ว! รอฉันด้วย!”
ฮั่วอวิ๋นเจิงชะงักฝีเท้า หันกลับไปมอง
จ้าวกังวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา ใบหน้ายิ้มจนเป็นรอยย่น
“ฉันคิดว่าพวกคุณจะเข้าป่าเขาไปกัน แค่ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กสองคน ถ้าเจอหมูป่าหรือหมีดำขึ้นมาคงลำบาก ฉันเลยจัดทหารสองนายให้ตามไป ช่วยแบกสมุนไพร แล้วก็คอยดูเด็ก ๆ ด้วย”
ฮั่วอวิ๋นเจิงเหลือบมองเขา “คุณก็ไปด้วยหรือ?”