บทที่ 17 ใช้สายด่วนลับสีแดง ฮั่วอวิ๋นเจิงยอมข้ามขั้นเพื่อปกป้องภรรยา!
จ้าวกังถือโทรเลข สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
ทันใดนั้น ม่านประตูห้องด้านในก็ถูกเปิดพรวดออกมา
เสี่ยวเป่าผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำ วิ่งขาสั้น ๆ พรวดออกมา
“พ่อ!” เสี่ยวเป่าโผกอดขาฮั่วอวิ๋นเจิง น้ำตาไหลพรากแทบจะทันที จมูกแทบมีน้ำมูกโป่งออกมา “พวกคุณจะจับแม่หรือเปล่า?”
ฮั่วอวิ๋นเจิงก้มลงมอง ใจพลันอ่อนยวบ รีบก้มตัวช้อนเด็กน้อยขึ้นมากอด “ใครบอกว่าจะจับแม่ของลูก อย่าร้องไห้เลย”
เสี่ยวเป่ากอดคอฮั่วอวิ๋นเจิงแน่น หันไปมองจ้าวกังแล้วสะอื้นเอ่ย “คุณลุงผู้แทนทางการเมือง ผู้ใหญ่บ้านต้าหยางซู่คนนั้นเป็นคนไม่ดี! เขาหลอกพวกเรา!”
พอเห็นเด็กน้อยร้องไห้ จ้าวกังก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ “โธ่ เจ้าหนู ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น...”
“ตอนอยู่ชนบท ไม่มีใครเล่นกับผมเลย” เสี่ยวเป่าซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของฮั่วอวิ๋นเจิง เสียงอู้อี้เจือความน้อยใจอย่างยิ่ง
“เด็กในหมู่บ้านเอาหินขว้างผม ด่าว่าผมเป็นลูกไม่มีพ่อ ด่าแม่ว่า...ว่าเป็นผู้หญิงสำส่อน แล้วยังจะไล่พวกเราออกจากหมู่บ้านด้วย”
กล้ามเนื้อทั่วร่างฮั่วอวิ๋นเจิงเกร็งขึ้นฉับพลัน เส้นเลือดบนแขนเต้นตุบ ๆ
“แม่ป่วย กินข้าวไม่ลง ทำงานหนักไม่ไหว พวกเราก็เลยไม่มีข้าวกินจนอิ่ม” เสี่ยวเป่าเติมเรื่องต่อ ร้องไห้จนหายใจหอบ
“แม่บอกว่าถ้าไม่มาหาพ่อ ผมจะอดตาย แต่พวกเราไม่มีหนังสือรับรอง เลยซื้อตั๋วรถไฟไม่ได้ แม่ไม่มีทางเลือก จึงเอาปิ่นเงินเส้นเดียวที่ยายเหลือไว้ให้แม่ไปจำนำ รวบรวมเงินได้ 200 หยวน แล้วยกให้ผู้ใหญ่บ้านคนนั้นหมด เขาถึงยอมช่วยออกเอกสารให้...”
คำพร่ำไห้ที่จริงบ้างเท็จบ้างนี้ระเบิดขึ้นในหัวของฮั่วอวิ๋นเจิงทันที
200 หยวน! ผู้หญิงโสดในชนบทคนหนึ่งต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเก็บเงินได้ขนาดนั้น?
คำพูดของเสี่ยวเป่าทำให้ภาพอันน่าเวทนาค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัวเขาโดยอัตโนมัติ
ถูซานเหยาท้องแก่ อยู่ในชนบททุรกันดารและต้องทนรับสายตาเย็นชาจากผู้คน
หลังคลอดลูก เพราะสุขภาพไม่ดีจึงทำงานในไร่นาไม่ไหว สองแม่ลูกกินมื้อเช้าโดยไม่รู้ว่าจะมีมื้อเย็นหรือไม่