บทที่ 16 ผู้บังคับกองฮั่วปกป้องคนของตัวเองสุดกำลัง: เธอปลอมเอกสารก็เพื่อมาหาผม!
ฮั่วอวิ๋นเจิงโอบถูซานเหยาเดินกลับไปยังลานบ้านของตัวเอง
ตลอดทาง สายตาของผู้คนที่มามุงดูพุ่งมาหาพวกเขาราวกับลำแสงจากไฟส่องค้นหา
ฮั่วอวิ๋นเจิงยืดแผ่นหลังตรงแน่ว แนวกรามเกร็งแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ
ส่วนถูซานเหยาไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เอนพิงข้อพับแขนเขาอย่างไร้เรี่ยวแรงราวกับไร้กระดูก
ร่างกายของผู้ชายคนนี้ราวกับเตาไฟขนาดใหญ่ที่กำลังลุกโชน พลังหยางบริสุทธิ์อันเข้มข้นและทรงอำนาจแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าชุดทหารบาง ๆ มาสู่ตัวเธอไม่ขาดสาย
เธอจึงอาศัยจังหวะนั้นทิ้งน้ำหนักตัวเกือบครึ่งหนึ่งลงบนเขา แก้มแนบกับสาบเสื้อ
“ผู้บังคับกองฮั่ว ขาฉันไม่มีแรงเลย” ถูซานเหยาลดเสียงลง ลากหางเสียงยาว ฟังดูอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง ทั้งยังหอบหายใจรวยริน
ฝีเท้าฮั่วอวิ๋นเจิงชะงักกึก กล้ามเนื้อบนแขนเกร็งขึ้นทันที ก่อนจะประคองเอวเธอไว้มั่นคง
“เดินให้ดี มีคนตั้งมากมายมองอยู่นะ”
“แล้วมองเห็นแล้วจะทำไม?” ถูซานเหยาเอียงหน้า ลมหายใจอุ่น ๆ ปัดผ่านซอกคอด้านข้างของเขาอย่างไม่เกรงใจ “ตอนคุณยื่นรายงานขอแต่งงาน ไม่เคยคิดหรือว่าจะมีคนมอง?”
ลูกกระเดือกของฮั่วอวิ๋นเจิงขยับกลืนน้ำลายอย่างแรง
เขาไม่ได้ต่อบทสนทนา เพียงกระชับมือที่โอบเอวเธอแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย แล้วเร่งฝีเท้า
เสี่ยวเป่าเดินเตาะแตะตามหลัง มือทั้งสองปิดปากไว้ กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น
เมื่อเข้ามาในลานบ้าน ฮั่วอวิ๋นเจิงก็เตะประตูไม้ปิดดังปัง
เสียงจอแจไร้สาระจากด้านนอกถูกกั้นไว้หลังประตูทันที
พอถึงห้องนอนใหญ่ ฮั่วอวิ๋นเจิงก็ก้มตัววางเธอลงบนเตียงไม้ที่ปูไว้เรียบร้อย
เดิมทีเป็นการกระทำที่ฉับไวและคล่องแคล่ว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะถอนมือ เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
นิ้วของถูซานเหยาเกี่ยวสายเข็มขัดทหารของเขาไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ทันทีที่เขายืดตัวขึ้น แรงดึงทำให้ถูซานเหยาเซถลาไปข้างหน้า ร่างทั้งร่างพุ่งชนเข้ากับอ้อมอกเขา
“คุณ...” ฮั่วอวิ๋นเจิงรีบยกมือไปประคองไหล่เธอ
ถูซานเหยาอาศัยจังหวะนั้นใช้สองมือจับข้อมือเขาไว้ ปลายนิ้วแตะลงบนชีพจรที่เต้นตุบ ๆ ได้อย่างแม่นยำ