บทที่ 37 เริ่มฝึกเดินทัพฤดูใบไม้ร่วง ยาฉุกเฉินขึ้นราคา 20%!
คำสั่งระดมพลสำหรับการฝึกเดินทัพฤดูใบไม้ร่วงประกาศขึ้นในบ่ายวันศุกร์
ฮั่วอวิ๋นเจิงยืนอยู่บนแท่นประธานของสนามฝึก มือถือเครื่องขยายเสียง น้ำเสียงแข็งกระด้างราวกับแผ่นเหล็ก
“ทุกคนฟัง! การฝึกเดินทัพครั้งนี้มีกำหนด 7 วัน เส้นทางเริ่มจากค่าย ผ่านไหล่เขาด้านเหนือของภูเขาต้าชิง หุบเขาศิลาดำ และสันเขาพยัคฆ์ ก่อนจะไปซุ่มโจมตีฝึกซ้อมกันที่สันเขาธงแดง”
เบื้องล่างมีทหารยืนเรียงแถวอยู่สามกองพัน รวมแล้วกว่าหนึ่งพันสองร้อยคน แนวแถวเป็นระเบียบกริบราวกับเต้าหู้ที่หั่นด้วยดาบ
“ระหว่างการฝึกเดินทัพ ทุกคนต้องแบกสัมภาระหนัก 30 ชั่ง และเดินทางวันละไม่น้อยกว่า 40 กิโลเมตร หน่วยพยาบาลจะติดตามไปตลอดทาง แต่ละกองพันจะได้รับชุดปฐมพยาบาล”
ฮั่วอวิ๋นเจิงหยุดพูดชั่วครู่ กวาดตามองเหล่าทหารเบื้องล่าง
“ออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า 6 โมง เลิกแถว!”
เสียงนกหวีดดังขึ้น กองทหารจึงทยอยแยกย้าย
ผู้บังคับกองพันหลายคนเข้ามาล้อมฮั่วอวิ๋นเจิงที่หน้าแท่น ถามรายละเอียดกันไม่หยุด
เสิ่นเจี้ยนกั๋ว ผู้บังคับกองพันที่สอง ยืนอยู่รั้งท้าย สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
นับตั้งแต่เรื่องที่หลี่ชุ่ยฮวาเขียนจดหมายร้องเรียนถูกผู้แทนทางการเมืองจ้าวกังกดไว้ ชีวิตของเขาในกองทหารก็ไม่ค่อยราบรื่นนัก
แม้ฮั่วอวิ๋นเจิงจะไม่ได้กลั่นแกล้งเขาออกหน้าออกตา แต่เวลาแบ่งงาน ก็มักโยนงานหนักและสกปรกที่สุดให้กองพันที่สองเสมอ
“ผู้บังคับกองพัน หน่วยพยาบาลเตรียมยารักษาบาดแผลมาเท่าไรครับ?” ผู้บังคับกองพันที่สามถาม
“พอใช้” ฮั่วอวิ๋นเจิงยื่นเครื่องขยายเสียงให้พลสื่อสาร “ผมคุยกับแพทย์ทหารหลี่ไว้แล้ว ยาสำรองมีมากกว่าปีก่อนสองเท่า”
“ดีเลย! ปีก่อนมีทหารหลายคนขาถลอกระหว่างฝึกเดินทัพ ยาไม่พอใช้ ต้องทนอยู่ตั้งสามวันกว่าอาการบวมจะยุบ”
ฮั่วอวิ๋นเจิงไม่ตอบ เขาหันหลังเดินลงจากแท่น
จ้าวกังเดินตามมาด้วยมือไพล่หลัง