บทที่ 32 ยืนกรานต่อหน้าคนอื่น? ได้รับ “ใบอนุญาตพิเศษ” ให้เข้าป่า
บรรยากาศในลานบ้านพลันแข็งค้าง
ดาวประดับยศ
ดาวดวงนั้นบนบ่าของเขาส่องประกายจ้าจนแสบตาท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย
พวกพี่สะใภ้ที่เกาะกำแพงบ้านมุงดูเรื่องสนุกต่างสูดลมหายใจเฮือกพร้อมกัน แผ่นหลังเหยียดตรงขึ้นโดยสัญชาตญาณ
พี่สะใภ้หวังลืมกลืนหมั่นโถวที่กัดไปแล้วครึ่งลูก มันติดคอจนไออยู่พักใหญ่
ฮั่วอวิ๋นเจิงกับจ้าวกังยืนตรงทำความเคารพพร้อมกัน
“ท่านผู้บังคับบัญชา!”
นายพลอาวุโสโบกมือ สายตาไม่ได้หยุดอยู่ที่พวกเขาเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาคู่นั้นผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย บัดนี้จับจ้องหม้อเหล็กเก่าใบดำปี๋บนเตาไฟตรง ๆ ราวกับลำแสงส่องค้นหา
“นี่หรือ?”
นายพลอาวุโสก้าวพรวดเดียวมาถึงหน้าเตา ก้มลงแนบใบหน้าเข้าใกล้ช่องว่างใต้ฝาหม้อ แล้วสูดหายใจลึก
กลิ่นน้ำแกงไก่หอมเข้มพุ่งขึ้นจรดกระหม่อม ลูกกระเดือกของนายพลอาวุโสขยับอย่างเห็นได้ชัด
“ดี—”
เขาเค้นออกมาได้คำเดียว น้ำเสียงสั่นพร่า
ถูซานเหยายังคงนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้าง ๆ ไม่ได้ลุกขึ้น แม้แต่เปลือกตาก็ไม่ยก
สีหน้าฮั่วอวิ๋นเจิงเปลี่ยนไป กำลังจะเอ่ยเตือน—นี่คือผู้บังคับบัญชาสูงสุดของเขตทหาร อย่างน้อยเธอก็ควรลุกขึ้นทักทายสักหน่อย
แต่ถูซานเหยาชิงพูดขึ้นก่อน
“ท่านผู้บังคับบัญชากระเพาะไม่ค่อยดี นั่งดื่มเถอะค่ะ ยืนดื่มน้ำแกงไม่ดีต่อร่างกาย”
เสียงของเธอไม่ดัง ฟังเนือย ๆ ราวกับพูดเรื่องในบ้านขึ้นมาลอย ๆ
นายพลอาวุโสชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาหันไปมองถูซานเหยา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพิจารณาภรรยาใหม่ของฮั่วอวิ๋นเจิงอย่างจริงจัง
ผอมเหลือเกิน